A-Infos (nl) Italie, FDCA, Cantiere #46 - Palestina: Een gebroken land en een hartslag die zich moet verzetten - Meri Calvelli (ca, de, fr, it, pt, tr, en) [machine vertaling]

Bijna drie jaar zijn voorbij gegaan sinds het begin van de Gaza 
genocide, een genocide die lang is gepland door de staat Israel, maar 
die ook consistent is gesteund door de rest van de internationale 
gemeenschap. En het is alleen met deze beloften dat, helaas, de 
Palestijnse bevolking in Gaza zich blijft verzetten tegen de voortgaande 
bemoeienis van de bezetting, maar ook de nederlaag van een maatschappij, 
de Israelische, die zichzelf altijd heeft gedefinieerd als 
"democratisch" en die vandaag, voor de ogen van een zwijgende wereld, 
diens ware gezicht en de ware koloniale bedoeling die het gedurende 
bijna een eeuw, met het beleid van "kleine stappen" heeft geprobeerd op 
te leggen, onthult.
Gaza en de Westelijke Jordaanoever ondergaan dus de zelfde behandeling, 
volgens het script en de besluiten om de doelen van het uitwijzen en 
uitwissen van Palestina in al diens geografische, politieke en 
menselijke aspecten te bereiken.
Op de Westelijke Jordaanoever is een proces van territoriale annexatie 
in feite onderweg, waarbij de ruimte die beschikbaar is voor Palestijnse 
gemeenschappen wordt beperkt, de context is politiek en het wordt 
allemaal gerechtvaardigd door de "behoefte" aan "veiligheid".
Het geweld van kolonisten in dorpen, steden en vluchtelingen kampen is 
aan de orde van de dag. Invallen, intimidatie en het vernietigen van 
huizen zijn toegenomen. Botsingen, intimidatie en zware beperkingen van 
beweging zijn in het hele Palestijnse territorium opgelegd.
In gebied C (1) breiden kolonisten buitenposten en vestingen zich uit, 
waardoor territoriale integriteit wordt gefragmenteerd, meer dan 60% van 
het gebied is onder de directe controle van Israel. Lokale 
gemeenschappen, of ze nu christelijk of moslim zijn, worden onderworpen 
aan enorme druk, met dagelijks geweld, moorden, verwondingen, 
vernietiging en het verbranden van huizen, landen en bomen, waardoor 
bewoners worden gedwongen hun land te verlaten en het territorium vrij 
te maken voor gedwongen kolonisering.
De Kolonisten Partij is de belangrijkste regeringspartij geworden, en de 
rest van de Israelische maatschappij heeft niet de bedoeling om het af 
te zetten, maar beschouwt het als de enige die in staat is om af te 
rekenen met de "vervelende Palestijnen" en dus al het land voor het 
"grotere Israel" over te nemen.
De Gaza enclave, gedurende 20 jaar als een enorme open lucht gevangenis 
afgesloten en gescheiden van de rest van het Palestijnse territorium, is 
nu een onbewoonbaar territorium geworden, waar het lijden en de pijn 
dagelijks afwisselen. Dit zijn niet langer bewoonbare huizen,, scholen, 
ziekenhuizen, wegen of enige andere dienstverlening voor de bevolking, 
er is niet langer toegang tot water, elektriciteit, ziekenhuizen of 
sanitaire voorzieningen.
De enige zekerheid is de constante aanvallen en bombardementen, de 
drones die onophoudelijk de lucht in de gaten houden en dagelijks angst 
veroorzaken bij de bevolking op de grond. De oproepen van de 
burgerbevolking aan de hele wereld zijn dagelijks, maar ze vallen op 
dove oren als ze onze delen bereiken, waar dit conflict nu de norm is 
geworden.
Na de acceptatie van het unilaterale verdrag liet Trump, in een poging 
om het mishagen van Israel tegen te gaan, het toe de "oorlog" voort te 
zetten, en dus de militaire bezetting en de resulterende strategie van 
het geografisch herscheppen van het gebied. Hij schetste een route van 
15 punten om de overgave van Hamas en andere Palestijnse facties te 
bereiken. Echter, Israel verplichtte zich niet om een einde te maken aan 
diens dagelijkse aanvallen op Gaza, in feite verwierp het de 
voorgestelde punten gedeeltelijk, zodat het succes van het akkoord werd 
beperkt en het uiteindelijk tot niets leidde. De heer Kushner, die de 
opdracht kreeg om Israel over te halen, is in feite alleen Israel's 
hardnekkige weigering tegen gekomen. Daarom nadert Gaza niet het begin 
van een "nieuwe periode", zoals was voorspeld; geen hoop of vertrouwen 
in de toekomst ontstaat voor de bevolking; inderdaad, het lijkt er op 
dat de belofte van het herbouwen van enig aspect van Gaza voor het 
moment is gewaand.
Inderdaad, als men satelliet beelden (duidelijk onder de ogen van 
slechts enkele leden van het Israelische leger) bekijkt kan men de 
opgelegde land barriere zien die het gebied van de Strook, waarvan 70% 
wordt gecontroleerd door het Israelische leger en het overblijvende deel 
van het territorium behoort aan de enclave die bestaat uit 2.300.000 
mensen, nog steeds het zelfde aantal als drie jaar geleden, voor het 
moment onder de controle van niemand, scheidt.
Een barriere van 23 kilometer is opgericht om de gebieden die volledig 
door Israel gedurende de afgelopen drie jaar worden gebombardeerd af te 
bakenen, en het zal geleidelijkaan met de grond gelijk worden gemaakt. 
De ruines zullen worden opgeruimd, zodat wordt voorkomen dat de 
overlevende bevolking door gaat met het zoeken naar hun geliefden, 
waarvan ze weten dat ze vermist zijn en onder de ruines blijven.
Een vervagen van de genocide die bovenop de wrede afwijking van de 
Israelische democratie komt. Onder de kleuren geel en oranje (2) wordt 
die beroemde "Vredesraad", die snel een nieuwe bezetting zal worden, 
geconsumeerd.
Met het unilaterale akkoord bespotten de VS/Trump de hele internationale 
gemeenschap, waarbij tegemoet wordt gekomen aan Israel's wensen om dat 
stuk land dat bekend staat als de Gaza Strook terug te krijgen, waar de 
kolonisten naar hebben gestreefd sinds ze werden uitgedreven door de 
toenmalige premier Sharon. Ze hebben geen vrede, gegeven het feit dat 
die ook door God aan Israel en aan een segment van het Joodse volk wordt 
gegeven, dat weinig of niets Joods heeft, maar heel veel en alleen van 
het koloniale Zionisme.
Trump verwent ze daarom; na maanden en maanden van wachten en 
stabilisatie (dat is hoe het "Vrede" akkoord, dat alleen door hem is 
ondertekend, wordt genoemd) is hij begonnen met het tekenen van de 
eerste bouwcontracten.
Hij is begonnen met de ongecontroleerde verwijdering van de ruines, wat 
niet slecht zou zijn als hij het niet zo haastig zou doen, om zo veel 
mogelijk sporen te verwijderen van de afgeslachte families die nog onder 
hun huizen zijn achtergelaten. "Mogelijk zal het echte doden aantal 
gedurende nog 20 jaar niet bekend worden, maar ondertussen is het 
belangrijk concreet bewijs te verwijderen."
Het eerste project bestaat daarom uit de bouw van een militaire 
buitenpost, niet ver van de Israelische grens, om Marokkaanse troepen 
als een feitelijke militaire bezettingsmacht te huisvesten, naast de 
oude bezettingskrachten (het lijkt er op dat het contract is toegekend 
aan Arkel International, een bedrijf uit Louisiana dat eerder met de 
regering van de VS heeft gewerkt in landen zoals Irak) (3).
Vanuit een veiligheid perspectief laat wat er gebeurt de verschuiving 
zien van een fase van militaire operatie naar een fase van opgelegde 
lange termijn werkelijkheden op de grond. Dit heeft betrekking op het 
beperken van Palestijnse ruimte voor beweging en het scheppen van 
Israelisch gecontroleerde buffer zones, waardoor een nieuwe geografische 
werkelijkheid op de grond wordt opgelegd aan ieder toekomstig politiek 
akkoord.
Dit zou, dan, het begin zijn van een "vreedzame" wederopbouw, die 
absoluut niet wederopbouw voor de burgerbevolking inhoudt, die tot 
vandaag wordt gedwongen in tenten in evacuatie gebieden, grotendeels bij 
de zee. Verder gaat Israel verder met bombarderen en vermoorden van 
burgers ongeacht waar ze zijn, zonder "humanitaire" lijnen te respecteren.
De bevolking bevindt zich daardoor in een situatie van extreme 
kwetsbaarheid, met zeer beperkte opties in vergelijking met diens eisen 
en behoeften. Deze opties omvatten voortgezette interne migratie, met de 
verplichting om binnen de Gaza Strook te verhuizen naar gebieden die als 
veiliger worden ingeschat, hoewel data laten zien dat zelfs gebieden die 
door Israel zijn aangewezen als "veilig" niet zijn gespaard van de 
bombardementen. De data over het dagelijkse leven en behoeften zijn 
alarmerend: meer dan 18.000 patienten (waaronder de gewonden, de 
chronisch zieken en kanker patienten) die urgent zorg nodig hebben wordt 
het vanwege militaire beperkingen niet toegestaan te evacueren. De 
afhankelijkheid van voedselhulp blijft extreem hoog; humanitaire hulp 
van humanitaire agentschappen en organisaties is nog steeds virtueel 
verboden, maar commerciele vrachtwagens is het toegestaan goederen te 
transporteren waarvoor Israel een financiele vergoeding krijgt, waarvoor 
de bevolking wordt gedwongen in contanten te betalen. Deze voedsel 
afhankelijkheid is hoger dan 70% van de bevolking, die daarom lijdt 
onder voedsel onzekerheid.
Vanuit dit alles komen we tot de volgende conclusie: Gaza lijdt niet 
alleen door de vernietigende gevolgen van unilaterale oorlog, maar 
ondergaat ook een proces van het herscheppen van diens geografische en 
politieke landschap, waarin territoriale controle een instrument wordt 
om de toekomst van de Gaza Strook te vormen, zelfs voordat een politiek 
akkoord wordt bereikt en voorafgaande aan de Israelische verkiezingen 
van oktober 2026.
Op het internationale podium blijven solidariteit en druk tegen dove en 
medeplichtige regeringen gericht; internationale politieke druk is 
noodzakelijk om verder te gaan met het druk uitoefenen op niet attente 
regeringen en het oproepen van internationale instituties, zelfs als dit 
beperkt succes heeft; het Internationale Strafhof, dat al 
arrestatiebevelen heeft uitgegeven, moet verder onder druk worden gezet 
om effectieve uitvoering zeker te stellen. We kunnen onze aandacht niet 
afleiden van Palestina; diens geschiedenis is er niet langer alleen een 
van oorlog, maar van een werkelijkheid die met geweld wordt opgelegd en 
overal zal worden nagedaan.
* Meri Calvelli is een humanitaire hulp arbeider, onderzoeker en 
activiste die gedurende jaren heeft gewerkt in de Gaza Strook en de 
Westelijke Jordaanoever.
Noot:
(1)Gebied C werd door de Oslo II Akkoorden gedefinieerd als onderdeel 
van de Westelijke Jordaanoever, opgedeeld in drie zones: A, B en C. 
Terwijl A en B onder gedeeltelijke of volledige Palestijnse controle 
zijn is gebied C onder volledige Israelische militaire en burgerlijke 
controle.
(2)Oslo II stelde voor dat gebied C tijdens de overgangsperiode onder 
volledige Israelische controle zou blijven, maar geleidelijkaan zou 
worden overgebracht naar Palestijnse jurisdictie als onderdeel van de 
onderhandelingen over de eind status. Deze geleidelijke omvorming was 
een politieke inzet, geen operationeel tijdschema - en het is 
onuitgevoerd gebleven.
(3)De kleuren van het Vredesraad symbool.
"... bronnen uit "The Guardian" 
https://www.theguardian.com/world/2026/aug/06/trump-gaza-board-of-peace-first-building-contract-military-base 
<https://www.theguardian.com/world/2026/aug/06/trump-gaza-board-of-peace-first-building-contract-military-base> 
).

https://alternativalibertaria.org/
_________________________________________
Orig: (en) Italy, FDCA, Cantiere #46 - Palestina: A broken land and a 
heartbeat that must resist - Meri Calvelli (ca, de, fr, it, pt, tr) 
[machine translation]
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl