A-Infos (nl) Frankrijk, UCL AL #369 - Internationaal - Iran: Een strijd om de macht te laten terugkeren naar het volk (ca, de, fr, it, pt, tr, en) [machine vertaling]

De recente opstanden in Iran hebben het regime van de Islamitische 
Republiek laten schudden. Voor onze kameraden van het Anarchistisch 
Front in Iran, die deze tekst schreven, is het nu noodzakelijk 
strategieen toe te passen die zijn afgeleid van het anarcho-syndicalisme 
om de oorzaken van de problemen waar het volk mee wordt geconfronteerd 
aan te pakken zonder toe te staan dat imperialistische belangen zich in 
het land vestigen. ---- De 2025-2026 protesten in Iran geven de 
structurele kwetsbaarheden van de Islamitische Republiek aan, die hun 
oorsprong hebben in decennia van economisch mismanagement, 
internationale sancties en autoritair bestuur. De ineenstorting van de 
Rial, versterkt door corruptie, subsidies aan buitenlandse milities, en 
isolatie van wereldwijde markten, heeft het openbare vertrouwen laten 
ineenstorten, waardoor dagelijkse ellende werd omgezet in een 
katalysator voor bredere ontevredenheid. Anders dan de protesten in 
2022, die werden veroorzaakt door een enkel incident [1] wordt deze 
opstand gevoed door wijdverbreide sociaal-economische klachten, waarbij 
diens bereik in stedelijke bazaars, provincies op het platteland en 
universiteiten werd versterkt. De reactie van het regime, dat vertrouwde 
op de brute kracht van de IRGC [2] en de Basij [3], heeft de escalatie 
verder gevoed, zoals bewezen door gewapende botsingen en de vorming van 
milities. Bovendien laat de voortzetting van de protesten ondanks de 
repressie een verschuiving zien: Iranezen lijken minder angstig te zijn, 
hun leuzen hebben zich van economische eisen ontwikkeld tot expliciete 
oproepen tot regime verandering. Echter, gefragmenteerd leiderschap en 
beperkte internationale steun zou de duurzaamheid van de beweging kunnen 
ondermijnen, aangezien de Westerse aandacht verdeeld blijft. Als niets 
wordt gedaan zou dit kunnen leiden tot een omslagpunt, vergelijkbaar met 
de val van Syrie in 2024. In het algemeen onthult de onrust dat de 
theocratie niet in staat is de grondoorzaken zoals corruptie en 
ongelijkheid aan te pakken.
Wikimedia
Het anarcho-syndicalisme, dat de zelforganisatie van arbeiders, directe 
actie en de afschaffing van hierarchische structuren benadrukt, biedt de 
bevolking een raamwerk aan voor het ontmantelen van de oorsprongen van 
corruptie en onderdrukking in de Islamitische Republiek.
Anarcho-syndicalistische oplossingen
Dit perspectief beschouwt de staat en diens theocratisch-kapitalistische 
allianties als inherent uitbuitend, waarbij de ongelijkheid in stand 
wordt gehouden door controle over de arbeid en de grondstoffen en de 
repressie. Sleutel strategieen omvatten het bevorderen van 
onafhankelijke vakbonden - vrij van statelijke of religieuze controle - 
om algemene stakingen te coordineren in sectoren zoals markten, olie 
raffinaderijen en nutsvoorzieningen. Deze stakingen zouden de economie 
kunnen verlammen door arbeid weg te trekken van corrupte instituties en 
het opnieuw richten in de richting van behoeften van de gemeenschap, 
zoals wederzijdse hulp netwerken voor voedseldistributie en 
zelfverdediging collectieven. Door horizontale vergaderingen zouden 
deelnemers directe democratie in praktijk kunnen brengen door raden te 
vormen die stedelijke handelaren verbinden met boeren op het platteland 
en studenten, waarbij top-down leiderschap wordt verworpen om cooptatie 
te vermijden.
Directe acties, zoals het bezetten van werkplekken en openbare ruimtes, 
zouden de autoriteit van het regime uitdagen zonder de toevlucht te 
nemen tot externe interventies, die vaak het imperialisme versterken. 
Door solidariteit tussen etniciteit en sociale klassen te cultiveren 
zouden deze inspanningen de basis voor IRGC's kunnen beperken door een 
beroep te doen op gedesillusioneerde soldaten als collega arbeiders. 
Uiteindelijk is het doel een maatschappij zonder staat waarin de 
productie collectief wordt beheerd, zodat de basis van corruptie wordt 
geelimineerd door vrijwillige federaties die menselijke bevrijding 
voorrang geven boven winst of dogma.
Een geschiedenis geplaveid met tegenstrijdigheden
Iran's positie in dit landschap is dat van een betwist strijdterrein, 
waarbij verzet tegen Westerse overheersing wordt belichaamd terwijl men 
tegelijkertijd vastzit in rivaliserende imperiale kringen. De 
Islamitische Republiek positioneert zichzelf als een bolwerk tegen de 
"Atlantische imperialistische orde," verbonden met Rusland en China in 
groepen zoals de BRICS en de Shanghai Cooperation Organisation om door 
de VS opgelegde sancties en isolatie uit te dagen. Iran's 
anti-imperialistische retoriek is afgeleid van de revolutie van 1979 die 
de door de VS gesteunde monarchie omver wierp en het nieuwe regime 
presenteerde als een verdediger tegen de koloniale erfenis. Echter, deze 
positie verbergt interne tegenstrijdigheden: theocratisch autoritarisme, 
economisch mismanagement en oorlogen bij volmacht (zoals in Syrie en 
Jemen) dienen als instrumenten van regionale invloed, vaak ten koste van 
vrijheden in het binnenland, waarbij echo's zijn te horen van koloniale 
verdeel-en-heers tactieken.
De huidige volksopstanden vallen als vormen van rebellie tegen interne 
onderdrukking en externe imperialistische vormen van druk binnen dit 
raamwerk. De eisen van activisten voor regime verandering ("Dood aan 
Khamenei") onderstrepen hoe Iran's afkeer van het imperialisme van de VS 
is omgezet in een instrument van interne repressie, waarbij 
anti-imperialisme een "imperialisme van idioten" wordt dat corruptie en 
ongelijkheid rechtvaardigt. Deze opstanden zijn een echo van de 
historische cycli van Iranees verzet, van de revolutie in 1979 tot de 
protesten in 2022 ter ondersteuning van Mahsa Amini. Maar in een 
multipolaire context lopen ze het risico te worden gecoopteerd door 
concurrerende machten. Rusland en China steunen het regime door wapens, 
handel en diplomatieke dekking om invloed van de VS tegen te gaan. 
Ondertussen versterkt het Westen de protesten om sancties en potentiele 
interventie te rechtvaardigen, waarbij ze worden gepresenteerd als een 
liberale en democratische strijd in plaats van een klassenstrijd of 
anti-koloniale strijd. Deze dynamiek illustreert het multipolaire 
kolonialisme: Iran's soevereiniteit wordt niet door een enkel rijk 
verzwakt, maar door een netwerk van rivaliserende belangen waarbij 
vormen van volksstrijd pionnen worden in de spellen van de grootmachten, 
zodat echte zelfbeschikking wordt gemarginaliseerd.
Anarchistisch Front (Iran), vertaald en geredigeerd door het 
Internationale Betrekkingen Komitee van de UCL
[1]De dood van de Koerdische student Mahsa Jinna Amini.
[2]Het Islamitische Revolutionaire Garde Corps.
[3]Paramilitaire militie binnen de IRGC.
https://www.unioncommunistelibertaire.org/?Iran-Une-lutte-pour-redonner-le-pouvoir-au-peuple 
<https://www.unioncommunistelibertaire.org/?Iran-Une-lutte-pour-redonner-le-pouvoir-au-peuple> 

Orig: (en) France, UCL AL #369 - International - Iran: A struggle to 
return power to the people (ca, de, fr, it, pt, tr) [machine translation]
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl