A-Infos (nl) Brazilie, Capixaba, FACA: De crisis is permanent, de enige uitweg is horizontaal (ca, de, it, pt, tr, en) [machine vertaling]

De crisis van het kapitaal is geen ongeluk, een voorbij gaande fase, of 
een cyclische hik die zal worden opgelost met goed bedoelde 
aanpassingen. Het is diens essentie, diens permanente bestaanswijze. Het 
kapitalisme bloeit op de ononderbroken uitbuiting van lichamen, 
territoria en gevoelens; diens "stabiliteit" is slechts de gespannen 
stilte tussen de ene sociale ramp en de andere sociale ramp. Iedere dag 
van normaal functioneren van dit systeem is een dag van crisis voor de 
uitgebuite meerderheid - een crisis van huisvesting, voedsel, mentale 
gezondheidszorg, en betekenis. Het herkennen van deze chronische aard 
van vernietiging is de eerste stap in de richting van het verlaten van 
de illusie van lapwerk oplossingen en het vaststellen dat de enige 
adequate reactie een radicaal nieuwe organisatie is die weigert te 
worden getemd.
De formules die gedurende meer dan een eeuw aan ons zijn aangeboden 
hebben al hun falen aangetoond. De voorhoede partij, die beloofde de 
staat over te nemen en de arbeidersklasse te emanciperen is synoniem 
geworden met autoritaire bureaucratie, de executie van dissidenten, en 
staatskapitalisme. Het geinstitutionaliseerde vakbondswezen, met diens 
onderhandeling leiderschap en pensioenfondsen, heeft geleerd ellende te 
beheren terwijl de spontane opstand van de fabrieksvloer wordt 
bedwongen. De sociaal democratie, met diens paradijs van tijdelijke 
rechten gefinancierd door de uitbuiting van het Wereldwijde Zuiden, 
heeft bewezen een breekbaar bestand te zijn, ontmantelde zonder 
ceremonie zo gauw de accumulatie het vereiste. Al deze recepten stammen 
van het zelfde gif: de concentratie van macht, de delegatie van de 
strijd naar specialisten, het geloof dat enkelen kunnen besluiten voor 
iedereen. We hebben de hierarchie al onder al diens vermommingen getest 
- en het heeft ons altijd nieuwe kettingen gegeven.
De organisatie van de uitgebuitenen, om een oorlog aan te gaan die nooit 
ophoudt, moet zo levendig en wijdverbreid zijn als de aanval zelf. Het 
moet horizontaal zijn, waarbij iedere stem echt gewicht heeft en 
besluiten voortkomen uit basis vergaderingen, niet uit verlichte 
kantoren. Het moet gebaseerd zijn op solidariteit, omdat de concurrentie 
die het kapitaal in ons injecteert de grootste bondgenoot van 
overheersing is; we hebben wederzijdse steun nodig die het overleven 
maakt tot een collectieve daad van affectie en verzet. Zelfbestuurd, 
zodat de strijd, van nu af aan, het zaad kan zijn van de wereld die we 
willen: zonder bazen, zonder managers van de revolutie, zonder degenen 
die bevelen en degenen die gehoorzamen. Dit is geen naieve utopie, maar 
de concrete praktijk van degenen die, in land en huis bezettingen, in 
gemeenschap keukens, in autonome pikets, en in zorg netwerken, al laten 
zien dat een andere sociale architectuur mogelijk is, hier en nu, onder 
de ruines van het heden.
De andere beloften zijn begraven. Het staatssocialisme stortte in de 20e 
eeuw ineen, waarbij een erfenis van goelags en desillusies werd 
achtergelaten. Electoraal reformisme is de manager van de crisis 
geworden, waarbij over ontbossing wordt geapplaudiseerd terwijl kruimels 
worden verdeeld. Het anarchisme blijft voor ons, niet als een dogma van 
het verleden, maar als het enige kompas dat aandringt op het niet 
inwisselen van de vrijheid voor de efficientie van het slachthuis. We 
zijn achtergelaten met het web van medeplichtigheid die niet kan worden 
gevangen door een bedrijf entiteit, ministerie of centraal komitee. We 
zijn achtergelaten met de moed om vast te stellen dat we, de precaire 
arbeiders, de landlozen, de gemarginaliseerden, de niet gewilden, 
degenen zijn die onze eigen stappen kunnen - en moeten - zetten, zonder 
toestemming te vragen van enige autoriteit boven ons. Alles dat niet 
horizontaal is eindigt verticaal op onze lichamen.
Daarom is de uitnodiging om je niet aan te sluiten bij een partij, of te 
applaudiseren voor een leider - het is om risico's te nemen. Om te 
experimenteren met zelfbestuur in je bezetting, in je buurt, op je 
werkplek. Om woede om te zetten in directe actie, zonder te wachten op 
de goedkeuring van een komitee. Om vrije en gefedereerde allianties te 
sluiten die niet streven naar het overnemen van de macht, maar om het op 
te lossen in duizenden gemeenschap verbanden. Het kapitaal wacht niet, 
de crisis geeft geen uitstel, en noch kunnen wij dat doen. Kom met ons 
om een nieuwe wereld op te bouwen in de maag van het monster: een waarin 
waarin alle werelden passen, zonder hierarchieen, zonder hekken, zonder 
angst. Neem risico's, experimenteer, en kom met ons mee!
Capixaba Anarchistische Federatie - FACA
https://federacaocapixaba.noblogs.org/post/2026/06/02/a-crise-e-permanente-a-unica-saida-e-horizontal/ 


Orig: (en) Brazil, Capixaba, FACA: The crisis is permanent, the only way 
out is horizontal (ca, de, it, pt, tr) [machine translation]
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl