A-Infos (tr) Italy, FAI, Umanita Nova #15-26 - İran: 1 Mayıs Manifestosu (ca, de, en, it, pt)[makine çevirisi]

İran ve Afganistan kökenli, kendi ülkelerinde veya diasporada aktif olan 
anarşistlerden oluşan bir ağ olan Anarşist Cephe'nin kanallarından 
yayınladığı 1 Mayıs bildirisini yayınlıyoruz. -- Anarşist Cephe ----
1 Mayıs sadece tarihi bir anma değil, aynı zamanda sınıf mücadelesinin, 
uluslararası dayanışmanın, işin doğasını yeniden düşünmenin ve 
kapitalizmin yanı sıra her türlü devlet ve parlamentonun otoritesinden 
ve egemenliğinden kurtuluş arayışının canlı bir geleneğinin yeniden 
uyanışıdır. İşçiler için bu gün, örgütlenme biçimleri, kolektif güç ve 
"mevcut düzenin" ötesindeki alternatif ufuklar üzerine düşünme fırsatıdır.

1 Mayıs sadece sembolik bir yıldönümünden daha fazlasıdır; enflasyon, iş 
güvencesizliği ve örgütlenme özgürlüğüne getirilen kısıtlamalar altında 
yaşayan milyonlarca işçinin günlük yaşamları üzerine düşünme fırsatıdır. 
Mesele sadece "ücret artışları" değil, asıl soru şudur: İş, üretim ve 
yaşam konusunda kim karar veriyor?

Günümüz dünyası, özgürlük, eşitlik ve adalet eksikliği, iş 
istikrarsızlığı, çevresel bozulma, savaş, otoriterlik ve artan tahakküm 
gibi çoklu ve kronik krizlerle karakterize edilmektedir.

Finansallaşmaya ve emeğin ve küresel tedarik zincirlerinin 
parçalanmasına dayanan çağdaş kapitalizm, yeni sömürü biçimlerini 
yerleştirmiştir. "İş" giderek daha parçalı, güvencesiz ve istikrarsız 
hale gelirken, işçiler üzerindeki kontrol ve gözetim yoğunlaşmıştır.

Bu koşullar altında, bürokratik sendikalar, hiyerarşik ve temsili 
kurumlarla birlikte, işçi sınıfının gerçek ihtiyaçlarını ve çıkarlarını 
ele almakta çoğu zaman başarısız olmaktadır. Bu kurumların çoğu, devlet 
kapitalizminin yapısına entegre olmuş veya kurulu düzen içinde sınırlı 
müzakerelerle yetinmektedir.

Anarşizm, işçilerin kapitalizmin boyunduruğundan kurtuluşunun 
parlamenter temsil yoluyla değil, yatay öz örgütlenme ve doğrudan 
demokrasi yoluyla elde edildiğini savunmaktadır. Konseyler, genel 
kurullar ve bağımsız sendikalar ancak tabandan yükseldiklerinde, 
eylemlerinden sorumlu olduklarında ve her türlü hiyerarşi ve 
bürokrasiden arındıklarında gerçek güçler haline gelebilirler.

Son on yıllarda, sermayenin küreselleşmesi, özelleştirme, serbestleşme 
ve işgücü piyasası esnekliğiyle birleşerek artan iş güvencesizliğine ve 
işçi örgütlerinin zayıflamasına yol açmıştır. Güvencesiz, platform 
tabanlı ve kayıt dışı çalışma norm haline gelmiş ve birçok ülkede sınıf 
ayrılıkları derinleşmiştir. Bu süreçler "sapmalar" değil, kârın genel 
refahın önüne geçtiği sistemin doğal işleyişidir.

Devleti işçiler için düzenleyici ve koruyucu bir güç olarak gören 
reformist bakış açılarının aksine, anarşizm devleti, refah açısından 
ifade edildiğinde bile, nihayetinde kapitalist düzeni koruyan bir kurum 
olarak görür. İş kanunları, asgari ücret ve sigorta kısa vadeli bir 
yardım olabilir, ancak genellikle eşitsizliği yeniden üreten yapılar 
içinde işlerler.

İran'da işçiler, yapısal krizler ve siyasi baskı, kronik enflasyon, 
yoksulluk sınırının altında ücretler, kontrollü özelleştirmeler, 
güvencesiz istihdam ve özgür ve bağımsız örgütlenmeye yönelik ciddi 
kısıtlamaların birleşimiyle karşı karşıyadır. Sendika kurma veya grev 
düzenleme girişimleri, güvenlik güçleri ve yargı tarafından sert ve 
acımasız bir baskıyla karşılanmaktadır.

Buna rağmen, son yıllarda sanayi işçileri arasında grevler ve şoförler, 
hemşireler, öğretmenler ve emekliler tarafından yapılan protestolar gibi 
çeşitli işçi direnişi biçimleri ortaya çıkmıştır. Ayrıca, işçiler, 
kadınlar, etnik topluluklar, çevre grupları, öğrenciler, LGBTQ+ bireyler 
ve diğerleri arasında dayanışma ve karşılıklı yardımlaşma ağları 
oluşmuştur. Bu hareketler, parçalanmış ve baskı altında olsalar da, 
mevcut baskıcı düzenin çatlaklarından yavaş yavaş öz örgütlenme ve öz 
yönetim olanaklarının ortaya çıktığını göstermektedir.

Bu gelenekte, grevler, özellikle genel grevler, sadece eylem talep etme 
araçları değil, aynı zamanda sosyal öz yönetim egzersizleridir. İşçiler 
mücadele yoluyla, yaşamın üretimini ve yeniden üretimini kolektif olarak 
örgütlemeyi öğrenirler; bu beceri, yeni bir özgürlükçü toplumsal düzenin 
temellerini atabilir.

İran da dahil olmak üzere dünyanın dört bir yanındaki işçi konseyleri, 
kendi kendini yöneten kooperatifler ve yerel kendi kendine yardım 
girişimlerinin dağınık deneyimleri, zor koşullar altında bile yatay 
örgütlenme için gerçek fırsatların var olduğunu göstermektedir.

Sabit süreli sözleşmelerin ve taşeron firmaların yaygınlaşması, işçileri 
fiilen iş güvencesinden ve pazarlık gücünden yoksun bir duruma 
sokmuştur. Petrokimya, yol yapımı ve belediye hizmetleri gibi 
sektörlerde, sözleşmeli işçiler gecikmiş ücretler, yorucu çalışma 
saatleri ve tam bir koruma eksikliğiyle karşı karşıyadır. Bu bir kusur 
değil, aksine bir kontrol ve örgütlenmeyi zayıflatma aracıdır.

İran'daki Haft Tappeh şeker kompleksi ve bazı özelleştirilmiş sanayi 
birimleri gibi örnekler, özelleştirmenin pratikte ücret kesintilerine, 
ödeme gecikmelerine ve üretimde azalmaya yol açtığını göstermektedir. 
Buna karşılık, işçiler protestolar, grevler düzenlemiş ve hatta 
verimsiz, kâr odaklı yönetimden kontrolü geri almak için "konsey 
yönetimi" fikirleri önermişlerdir.

Şu anda birçok açıdan hassas bir tarihsel dönemdeyiz, ancak işçiler ve 
kapitalistler arasındaki sınıf mücadelesi hiç durmadı. Bu perspektiften 
bakıldığında, 1 Mayıs'ı anmak, genel meclislerin düzenlenmesi, ortak 
taleplerin sunulması, karşılıklı yardım fonlarının oluşturulması ve 
yatay ağların güçlendirilmesi yoluyla geniş kolektif eylemle bağlantılı 
olduğunda anlam kazanır.

Bu bağlamda, anarşist-sendikalist yaklaşım, devlete, parlamentoya, 
siyasi partilere veya elitlere güvenmek yerine, öz örgütlenmeyi vurgular:

yatay karar alma birimleri olarak işyeri ve topluluk konseyleri,
bürokratik veya devlet-özel sektör kontrolü yerine üretim üzerinde işçi 
kontrolü,
piyasaya ve devlete bağımlılığı azaltmak için karşılıklı yardımlaşma ağları,
aşağıdan baskı araçları olarak grevler ve doğrudan eylemler.

Amaç sadece çalışma koşullarını "reform" etmek değil, üretim ve 
iktidarla ilgili sosyal ilişkileri dönüştürmektir. İşçilerin 
özgürleşmesi, devlet ve parlamentonun vaatleriyle değil, yatay öz 
örgütlenme (herhangi bir hiyerarşi olmaksızın) ve kendi yaşamları 
üzerindeki kontrolün yeniden ele geçirilmesiyle gerçekleşir.

İran'daki 1 Mayıs, işçilerin sadece geçim kriziyle değil, aynı zamanda 
kendi çalışma koşullarını tanımlamada da sınırlamalarla karşı karşıya 
olduklarını hatırlatıyor. Aynı zamanda, grevlerden, gayri resmi ağlardan 
ve dayanışma uygulamalarından, yatay örgütlenme ve öz yönetimin mümkün 
olduğuna dair işaretler görüyoruz. Ancak, temel soru şu: Bu deneyimler, 
geçici ve sınırlı tepkilerden, iş ve yaşamın kolektif yönetimi için 
geniş ve sürdürülebilir yapılara nasıl dönüştürülebilir?

Yaşasın küresel işçi dayanışması!

Yaşasın anarşizm!
Molla'ya hayır! Şah'a hayır! Savaşa hayır!
Kadın-Yaşam-Özgürlük!

Mayıs 2026

https://umanitanova.org/iran-manifesto-del-primo-maggio/
________________________________________
A - I n f o s Anartistlerce Hazirlanan, anartistlere yonelik,
anartistlerle ilgili cok-dilli haber servisi
Send news reports to A-infos-tr mailing list
A-infos-tr@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-tr
Archive http://ainfos.ca/tr