A-Infos (tr) Turkey, Yeryuzu Postasi: Fikirler Tahliye Edilemez – Aristotelis Chantzis (ca, de, en, it, pt) [makine çevirisi]

Yunanistan’ın başkenti Atina’da bulunan Alexandras Caddesi üzerinde yer 
alan Prosfygika bölgesinin, kentsel dönüşüm adı altında tahliye 
edilmesine karşı İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu 
uzun süredir direniyor. Prosfygika üyesi Aristotelis Chantzis de 5 
Şubat’tan bu yana açlık grevinde. Chantzis’in 30 Nisan’da kaleme aldığı, 
Prosfygika Çeviri Yapısı tarafından Türkçe’ye tercüme edilen mektubu 
yayınlıyoruz.

Yeryüzü Postası

Yoldaşımız Aristotelis Chantzis’in 5 Şubat 2026’da başlattığı ve bugün 
92. gününe ulaşan açlık grevi sürecinde kaleme aldığı bu metni Türkçe 
olarak paylaşıyoruz. 30 Nisan’da Yunanca yayımlanan metnin ardından 
süreçte önemli gelişmeler yaşandı: 1 Mayıs geride kaldı, Suzon Doppagne 
yoldaşımız Yunanistan Parlamentosu önünde açlık grevine başladığını 
duyurdu ve Filistin ablukasını kırmayı hedefleyen filo girişimi yeni bir 
evreye girdi. Bu gelişmelere rağmen metin güncelliğini tamamen koruyor. 
Ortak mücadele ve dayanışma çağrısının Türkçe okurla buluşmasının önemli 
olduğunu düşünüyoruz.

Prosfygika Çeviri Yapısı

5 Şubat 2026’da başlattığım açlık grevinin daha iyi anlaşılması 
amacıyla; açlık grevine başlarken, “Topluma, aileme, arkadaşlarıma 
mesaj” başlığıyla kısa ama kapsamlı olduğunu düşündüğüm bir mektup 
yazmıştım. Asıl konuya geçmeden önce şunu belirtmeliyim: Açlık grevinin 
başlangıcından bu satırların yazıldığı ana kadar, mesajımla hitap 
ettiğim üç kategoriden kişiler bana yaklaştı –kimi cesaretle, kimi 
pervasızlıkla, kimi de bana olan yakınlıklarına dayanarak; kimisi 
doğrudan, kimisi dolaylı yollarla– kararımdan vazgeçirmeye çalıştı.

Açlık grevine başlamadan önce zaten biliyordum ki; hem ben kişisel 
olarak, hem Topluluk ve özellikle diğer politik üyeler bu durumla 
yüzleşmek zorunda kalacaktık. Ayrıca biliyorum ki; sağlık durumum 
kötüleştikçe, açlık grevini bırakmam yönündeki çağrılar da artacaktı. Şu 
ana kadar sınırı aşıp düşmanlığa dönüşmediği için bunları yalnızca not 
ediyorum. Bu sınır şu anlama gelir: İşgal Edilmiş Mülteci Evleri 
(Prosfygika) Topluluğu’nun politik bir üyesi olarak temsil ettiğim şeye 
karşı düşmanca tavır sergilememek; dar ya da geniş çevrelerde yorum 
yapmaya, Topluluğa ya da diğer üyelerine doğrudan ya da dolaylı 
saldırmaya başlamamak. Bu şekilde davranan biri –içgüdülerini ya da 
dürtülerini kontrol edemese bile– yalnızca İşgal Edilmiş Mülteci Evleri 
(Prosfygika) Topluluğu’nu değil, genel olarak topluluklar, öz 
örgütlenme, dayanışma, toplumsal direniş dünyasına ve açlık grevi 
mücadele aracının kendisine karşı dolaylı biçimde baskı değirmenine su 
taşımış olur.

Şunu açıkça belirtmeliyim: Bana yaklaşanların hiçbirini ne bana, ne 
Topluluğa, ne de genel olarak harekete karşı “düşman” olarak 
nitelendiriyorum. Tam tersine, bunu, bana ve kişiliğime duyulan sevgiden 
ve yaşamım için en iyi niyetlerle yaptıklarını anlıyorum. Bu kişilerin 
hepsi dayanışma gösteriyor; bir kısmı bunun da ötesine geçiyor. Bununla 
birlikte, baskı mekanizmalarının içgüdüleri, duyguları ve dürtüleri ne 
denli sömürebildiğini vurgulamak istiyorum; bu, bazı durumlarda yalnızca 
bireyleri ya da örgütleri değil, büyük toplumsal kitleleri yönlendirmeye 
yetecek düzeye ulaşabiliyor.

Toplumları ve hareketleri manipüle etmek için özel savaş

Türkiye, Kuzey Kürdistan, Filistin, ABD ve başka yerlerdeki siyasi 
mahkumların açlık grevlerini kırmak için devlet aygıtlarının çokça 
kullandığı çeşitli yöntemlere genel olarak değinmeyeceğim; bunun yerine 
ağırlıklı olarak Kuzey İrlanda deneyimine ve Britanyalı yetkililerin 
“capitulation” (teslim alma) olarak adlandırdığı şeye odaklanacağım.

Geçen on yılda Kuzey İrlanda Ulusal Arşivleri’nden sızdırılan 
belgelerde, açlık grevlerini bastırmanın yöntemlerinden birinin, 
grevciyi teslim almak –yani ailelerinin ıstırabını Katolik rahiplerle 
işbirliği yaparak manipüle etmek ya da doğrudan kullanmak ve grevciyi 
açlık grevini kırmaya ikna etmek– olduğuna dair referanslar yer 
almaktadır. Her ne kadar “teslim alma” hedefi birkaç istisna dışında 
büyük başarı elde etmemiş olsa da, grevci ailelerin IRA üzerinde açlık 
grevlerinin durdurulması yönünde önemli bir baskı uyguladığı gerçeğini 
göz ardı edemeyiz. Aynı şekilde ailelerin onayıyla, komaya giren her 
grevci açlık grevini sona erdirdi. Burada bu kararın doğru olup 
olmadığını yargılamıyorum; yalnızca tarihsel gerçeği aktarıyorum.

Duygusal manipülasyon yalnızca bir taktik değil, toplumları yönetmenin 
ve hareketleri bastırmanın başlıca silahlarından biridir; çünkü 
içgüdüler, duygular ve dürtüler, çoğu zaman mantıktan bağımsız işleyen 
ilkel bir hayatta kalma sistemi oluşturur. Açlık, susuzluk ve üreme gibi 
temel hayatta kalma içgüdüleri, beynin duygusal merkezi olan amigdala 
bölgesini –özellikle korku ve kaygı altında– ön prefrontal korteksi 
devre dışı bırakacak biçimde çok daha hızlı harekete geçirir.

Açlık grevinin ilk haftalarında, Leoforos Alexandras Caddesi üzerindeki 
imza toplama çadırındayken bir yabancı bana yaklaştı; kendini yakın 
bölgede çalışan, solcu görüşlü bir sağlıkçı olarak tanıttı ve sağlığımda 
kalıcı hasar oluşacağı, kendi kendimi mahvetmeye değmeyeceği için grevi 
bırakmam gerektiğini söylemeye başladı. “Buradaki herkes güzel güzel 
yiyor” derken bildiri dağıtan iki genç yoldaşı işaret edip onları “tok 
karnına bildiri dağıtan sahte dayanışmacılar” olarak suçladı. Bana 
yaklaşmasından onu derhal yoluna devam etmeye davet etmeme kadar geçen 
sürede, bir topluluğun tamamını aşağılamak ve üstelik orada bulunan genç 
yoldaşların duygularıyla oynamak gibi bir bayağılık içindeydi; üslubu, 
muhataplarına panik, korku ve şüphe aşılamaya çalışan bir yapıdaydı. Bu 
somut vaka fazlasıyla cüretkâr bir örnek olsa da şunu söylemeliyim: Tüm 
bu süreçte bu açlık grevinin buna değip değmediğini sorgulayan pek çok 
kişi yaklaştı bana. Bunların bir kısmının en iyi niyetle hareket 
ettiğinden eminim ama niyetleri yargılamak buradaki amacım değil. Yine 
de kimseyi istihbarat ajanı olarak damgalamadığımı tekrarlamalıyım –bana 
yaklaşan onlarca yabancı arasında birinin böyle biri olma ihtimalini de 
dışlamıyorum. Fakat niyetten bağımsız olarak, şüphe tohumları ekme, 
güvensizlik yayma ve kara çalma pratiği, karşı devrim güçleri tarafından 
hareketleri bölmek ya da aynı örgüt içindeki veya farklı örgütler 
arasındaki kadroları birbirine tasfiye ettirmek amacıyla tarih boyunca 
kullanılmıştır. FBI, Kara Panterler Partisi’ne karşı mücadelede 
COINTELPRO kapsamında “Bad-Jacketing” yöntemini tam da bunun için uyguladı.

Devletler ve emperyalizm, direnişi kırmak için etkili yöntemleri 
yalnızca kullanmakla kalmaz; bu deneyimi birbirlerine aktarır, devreder 
ve geliştirir. Teknoloji, yapay zekâ ve sosyal medya çağında, iktidarın 
içgüdüleri, duyguları ve dürtüleri manipülasyonu, artık kitlesel, 
hedefli, son derece hızlı ve anlık olarak gerçekleşebilmektedir. Biraz 
gülünç görünebilir ama şunu deneyimledim: Kullandığım bazı sosyal medya 
hesaplarımda, trigliserid açısından zengin yemeklerin iştah kabartan bir 
biçimde servis edildiği ya da gösterişle tüketildiği videolar sık sık 
karşıma çıkmaya başladı. Bu videolar elbette reklam amaçlı olarak zaten 
internette her yerde mevcut ve benim için üretilmedi ama böyle 
içeriklere herhangi bir ilgi göstermemişken hesabımda belirmeleri biraz 
tuhaf. Bununla birlikte, salt bu spesifik deneyimi aktarmak istedim 
–belki de tesadüfi bir durum. Asıl önemli bulduğum başka bir şeye 
odaklanmak istiyorum. Sosyal medyada sayısız hesap var; troller ve 
botlar. Bunlar yorumlar, yanıtlar ve paylaşımlarla önemli durumları 
küçümsüyor, mücadeleleri değersizleştiriyor, kişiliklere suikast 
düzenliyor, anlaşmazlıkları körüklüyor, karakterleri, kolektifleri ya da 
çeşitli eğilimleri karalıyor. Bunları genellikle küçümsüyor, engelliyor 
ya da yanıt vermeden geçiyoruz. Ama onlar sosyal medya dünyasında 
varlığını sürdürüyor ve çeşitli toplumsal grupların reflekslerini, korku 
ve kıskançlık gibi duygularını ya da erotik arzularını harekete 
geçirerek kamuoyunun bilincini etkileyebiliyor. Ne yazık ki sosyal 
medya, kitlesel ve hedefli biçimde cinsiyetçiliği, kadın bedeninin 
nesneleştirilmesini, kadın düşmanlığını, tecavüz kültürünü, kıskançlığı, 
ulaşılmaz hayalleri, sahte gerçeklikleri ve sahte haberleri 
yaygınlaştırarak –yine hep içgüdüleri, duyguları ve dürtüleri 
kullanarak– toplumsal dokuyu ciddi biçimde parçalıyor. Bununla birlikte, 
bu mecraların toplumun tamamı tarafından kitlesel olarak kullanıldığı 
gerçeği göz önünde bulundurulduğunda, bu mecralara müdahil olmak 
–topluma ulaşmanın diğer biçimleriyle ve propaganda faaliyetiyle paralel 
yürütülerek– bir zorunluluktur.

Halihazırda, “alışılmadık eylemlerle” ilişkilendirilen klasik mahkum 
tipine uymayan yakın dönem örneklerinden biri olan Panos Routsis’in[1] 
açlık grevi sırasında maruz kaldığı karalama kampanyası üzerinden ortak 
bir deneyim yaşadık. Sosyal medyada çeşitli trollerin ona nasıl çamur 
attığını gördük. Benzer biçimde benim durumumda da pek çok yorum gördüm: 
Grevi keyfi biçimde sorguluyor, insan vücudunun açlığa dayanma sınırını 
çoktan aştığımı öne sürüyor, Bobby Sands’i örnek gösteriyor ve genel 
olarak mücadeleyi küçümsemeye, değersizleştirmeye, gülünçleştirmeye 
çalışıyorlar. Büyük medya kuruluşları sustuğu ve konunun hak ettiği 
ölçüde gündeme taşınması için gerekli baskılar uygulanmadığı sürece, 
propaganda mekanizmaları kamuoyunu şekillendirmeye devam ediyor; öyle ki 
grevci sağlığının artık kritik bir eşiğe ulaştığı noktada kamuoyunda 
çoktan bir kanaat oluşturulmuş oluyor. Amaç hem grevci üzerinde hem de 
dayanışma hareketi üzerinde psikolojik baskı ve tükenme yaratmak.

Duyguları politikleştirmek

İyi niyetli olarak beni ikna etmeye çalışanlar, bunu açıkça bir duygudan 
hareketle yapıyor. Ya kalıcı zarar göreceğim veya hayatımı kaybedeceğim 
düşüncesiyle duydukları üzüntüden; ya da Topluluğumun beni kullandığı ve 
bırakmam için teşvik etmediği düşüncesiyle hissettikleri öfke veya 
tiksintiden. Duyguların bileşiminden kaygı, öfke, keder, umutsuzluk gibi 
karmaşık duygular doğduğunu biliyoruz. Bu duygular bir insanın 
davranışını etkileyebilir, onu kötü bir durumu önlemek için harekete 
geçirebilir ya da tam tersine yılgınlığa sürükleyebilir. Yalnızca 
parantez içinde değineceğim: Mücadelede en kötü şey umutsuzluktur –yani 
mücadelenin doğru yürütüleceğine, zafer kazanılacağına duyulan inancın 
yitirilmesi, umudun tükenmesi. Umut olmadan hiçbir normallik güvencesi 
kalmaz; işler ne kadar kötü giderse gitsin, umut olduğu sürece itici güç 
vardır; umudu yitirmek ataleti getirir. Daha karmaşık bir toplumsal 
duygu da aşağılamadır; ister Topluluğa ve taleplerine yönelik, ister 
kişiliğime yönelik olsun. Karmaşık duyguların en yükseği ise kuşkusuz 
sevgidir –ve burada biraz durmak istiyorum. Sevgi olarak 
yorumladığımızın her zaman olumlu bir şey olduğundan emin miyiz? 
Egemenlik dünyasının etkilerini taşımadığından ve onu yeniden 
üretmediğinden emin miyiz? Nitekim kendi kişiliklerimiz de ataerkillik, 
devlet, kapitalizm ve bireyselleşme sisteminin bizi biçimlendirmesinin 
sonucu olarak farklı eğilimler ve bir yığın çelişki barındırmıyor mu? 
Sevdiği insanın seçimlerine saygı duymadan sevebilir mi biri? Sevgi adı 
altında işlenen suçlara götürecek bir dizi toksik duygu ve davranışa 
burada ayrıntılı olarak değinmeyeceğim.

Kesinlikle var olmak için bu denli faydalı olan içgüdüleri, duyguları ve 
dürtüleri şeytanlaştırmak amacıyla bunları söylemiyorum. Bununla 
birlikte, her şeyden önce toplumsal varlıklar olarak ve üstelik devrimci 
güçler olarak bu duyguların bizi yönlendirdiği davranışları denetlemeyi 
öğrenmek son derece önemlidir; özellikle de karşı devrim güçlerinin 
toplum kontrolü için bunları kullandığını bildiğimizde. Duygular büyük 
ölçüde yetiştiğimiz toplumlar, kurallar, değerler ve ideolojiler 
tarafından inşa edilir; bir kısmı ise dönemin iktidarları tarafından 
bastırılır ya da kısıtlanır. Her koşulda duygular kimliğimizi tanımlar. 
Kendimizi ne kadar iyi tanırsak, nasıl yaşamak istediğimizi ve 
hedeflerimizin ne olduğunu o kadar biliriz; bu da dürtülerimizi 
amaçlarımıza, siyasi kimliğimize, kolektif süreçlerimizde 
geliştirdiğimiz ahlaka, topluluklarımıza ve toplumlarımıza göre 
denetlememizi kolaylaştırır.

İktidar her zaman –ve sömürgecilik döneminde çok daha yoğun biçimde– 
sömürgeleştirilen ya da sömürgeleştirilmek istenen halkların imgesini 
kendi çıkarlarına hizmet edecek şekilde kurgulamak, kültürel 
kimliklerini bozmak, onlara boyun eğdirmek ve nihayetinde 
sömürgeleştirmek için yöntemler kullandı. Yunanistan’daki tövbe 
bildirgeleri, CIA tarafından finanse edilen ve sonradan siyasi 
mahkumlara ve savaş esirlerine uygulanan akıl hastalarına yönelik 
elektroşok deneyleri… Dünya genelinde toplumlar üzerinde uygulanmaya 
devam eden bu yöntemler, klasik işkence biçimlerinden başlayarak sosyal 
medyaya, uyuşturucunun yayılmasına, modaya, müziğe ve sinemaya kadar her 
şey; bireylerin ve toplumların kimliklerini yitirmeleri için araç ve 
yöntemlere dönüşmüş ya da dönüştürülmüştür.

Sosyal bağların, dayanışma yapılarının, öz örgütlenmenin ve 
kolektivizasyonun inşası –bireyin ortak işlerde etkin rol almasına ve 
toplumların ortaklaşa tanınan maddi-manevi ihtiyaçları temelinde kendi 
kurumlarını oluşturmasına olanak tanıyan bu inşa– devlet ve 
kapitalizmden gelen yabancılaşma saldırısına karşı toplumların gerçek öz 
savunmasıdır. Böylece öz bilince sahip olacak ve toplumlar olarak 
iktidar kültürüne yabancılaştırılmadan kendi yönümüzü belirleyebileceğiz.

İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu, kolektif kimliğini 
sürekli inşa etme yolculuğunda, kendisine kolektif kimlik & öz savunma 
ya da bireyselleşme ikilemi sunulduğunda, en azından gerekli asgari öz 
kurumlaşma düzeyine ulaştığı için bunu soğukkanlılıkla yanıtlayabildi. 
Samimi toplumsal ilişkiler, ahlaki kurallar, hoşgörü ve kapsayıcılık 
bütünü içinde, bireyin kişiliğinin kolektif toplumsal kimlik içinde 
güçlendiği tüm uygun süreçler toplulukta işliyor. Toplulukçu kültür, her 
“ben”i “biz”i savunma kararı almaya iten katalizördür. Bu koşullar 
altında, kolektif kimliğimizi savunmak için –Zalongo’yu[2] birlikte 
raksetsek bile– ellerimizi birleştirme kararı aldık.

İnisiyatifi refleksten, eylemi tepkiden ayıran şey

Bireysel inisiyatif, baskı altında paniğin anlık bir parıltısı ya da bir 
refleksi değildir. Sonuçta o kadar da bireysel değildir; onu 
gerçekleştiren birey üzerinde belirli koşullar altında etkili olan bir 
dizi durumun ve sürecin ürünüdür. Örneğin, hangi aklı başında insan, 
inisiyatifinin güçleneceğini ve iyi bir sonuç vermesi için gerekli tüm 
koşulların mevcut olduğundan emin olmadan böyle bir girişimin riskini 
göze alır? İnisiyatifinin güdüsü, etik çerçevesi ve sonucu nihayetinde 
bunlar o girişimin doğru olup olmadığını belirler.

İşçi Bayramı günü açlık grevimin 86. gününde olacağım ve bu satırlar 
yazılırken Attika Bölgesi, Atina Belediyesi, devlet ve hükümet ile 
bunlar tarafından denetlenen büyük medya kuruluşları, Topluluğun 
taleplerine, haklı mücadelemize ve sağlık durumuma karakteristik bir 
ilgisizlik sergiledi. Baskının artmasına ya da meselenin susturulmasına 
karşın, ilk günlerden itibaren ölüme kadar sürdürülen açlık grevi 
girişiminin Topluluğun diğer üyeleri tarafından da güçlendirileceğini 
açıklamıştık. 1 Mayıs’ta, iki açlık grevcisi el ele vererek öne çıkacak 
ve August Spies’ın şu sözlerini yüksek sesle haykıracağız: “Bir gün 
gelecek, bizim sessizliğimiz bugün boğduğunuz seslerden daha güçlü 
olacaktır.”

Kararımdan vazgeçirmek isteyenlere borçlu olduğum yanıt İster

Topluluğum, ister arkadaşlarım ve yoldaşlarım, ister ailem, ister 
dayanışmacılar olun; beni nasıl ikna edebilirsiniz? Bu karar, bilinçli 
olarak amaçlara, araçlara ve risklere odaklanmış, bedeli ve kazanımı 
tartmış, kolektif kimliğimize hem şimdiki koşullar içinde, hem evrimsel 
dinamik olarak, hem de bireyselleşme dünyasına karşı bir önerme olarak 
derin bir inançla bağlı, anarşist olarak toplumsal hareketlere adanmış 
bir insanın kararından ibaret değil ki. Tümüyle ve bırakmak istediği iz 
itibarıyla toplulukçu yaşam biçiminin kolektif kimliğini barındıran bir 
inisiyatif, bireyin kaçışına dayanan bireyselleşmiş bir çözümle nasıl 
çökertilеbilir?

Bunu şundan daha açık ifade edemem: Açlık grevi kararının alındığı 
koşullar şunlardır; yaklaşan ölümler, toplama kampları, sınır dışı 
etmeler, hukuki kovuşturmalar, savunmasız toplumsal grupların, 
çocukların ve ailelerin kökünden sökülüp atılması. Bunların hepsi 
Prosfygika’nın “yeniden düzenlenmesi” adı altında baskı ve zorla 
boşaltılması planının doğrudan sonuçları olacak. Farklı toplumsal ve 
siyasi geçmişlerden gelen bu insanlar için gerçek bir Golgota 
yaklaşıyor; üstelik her biri bu süreci tek başına yaşayacak ve normal 
koşullarda birbirlerine verebilecekleri karşılıklı desteği bile 
bulamayacaklar. Bu insanların büyük çoğunluğu dayanışma hareketi içinde 
tanınmıyor; dağıldıklarında kimse onların peşinden gitmeyecek, kimse 
akıbetlerini sormayacak.

“Zirveye ulaşmamış bir açlık grevini durdurmak ne anlama gelir? Zirveye 
ulaşmamış herhangi bir mücadeleyi durdurmak ne maliyet doğurur?” diye 
düşünüyoruz. Sonuçta bir mücadelenin zirvesi nedir ki; zafer ya da en 
azından zafer için harcanan tüm çabaların tükenmesi, ya da amaca yönelik 
kısmi ama tatmin edici kazanımlar değilse? Bunun sonraki açlık grevleri 
için ne sonuçları olur? Mücadele aracı olarak seçilen şeyi, onu seçen 
kişinin anlamsızlaştırdığı bilinci kolektif bilinçaltına işlerse toplum 
bunu nasıl karşılar? Bu tür bir emsal, baskı silah deposuna ne tür bir 
argüman ve metodoloji sunar? Mücadelelerimizi durdurduğumuzda, talepte 
bulunmadığımızda, mücadelelerimiz zirvelerine ulaşmadığında, devletin 
hamlelerine refleksif tepkiler vererek hareket ettiğimizde, inisiyatif 
almanın doğru anını tanıyamadığımızda gelecek mücadeleler ve gelecek 
nesiller için ne miras bırakırız?

200 Kaisariani[3] savaşçısının düşmanın tüfeklerinin karşısında bu 
kararlılıkla, yumruklarını kaldırarak, onuruyla ilerlediğini nasıl hayal 
edebiliriz –eğer bu kolektif ruha, Haidari’deki örgütsel süreçlerine, 
ortak duruşlarının düşmanın zihnine sonsuza dek kazınacağı inancına 
sahip olmasaydılar? O fotoğraflar tam da doğru zamanda gün yüzüne çıktı: 
Direnenler ölüme dik ve gururla, zafer güvencesiyle yürüyebilir; onu hiç 
yaşayamayacaklarını bilseler de.

Açlık grevini kendi tarafımdan bırakmak, ciddi gerekçelerin 
bulunmadığını gösterir ve grevin talepleri küçümsemiş olurdu; oysa 
halihazırda bunun bir toplumsal bütünün, bir toplumsal projenin yıkımı 
anlamına geldiğini zaten açıkladık. Prosfygika Topluluğu’nu küçümsemiş 
olurdu ve açlık grevi aracını anlamsızlaştırarak sonraki herhangi bir 
açlık grevi, gelecekteki mücadeleler ve nesiller için kötü bir miras 
bırakmış olurdu.

“Fikirler tahliye edilemez”

Ne yazık ki geçmişteki yenilgiler bizi mücadeleleri kazanmaya bakmadan 
yürütmeye, başlamadan teslim olmaya, talepte bulunmamaya, kan 
nehirleriyle kazanılmış kazanımlar yitip giderken bile en düşük 
maliyetle mücadele etmeye alıştırdı.

Uzun yıllardır, her işgal ve öz örgütlenme girişiminin tahliyesinin 
ardından “fikirler tahliye edilemez” sloganı benimsenmiştir –ve 
gerçekten öyledir, öyle olmalıdır ve var olmaya devam etmek istiyorsak 
bunu savunmayı sürdürmeliyiz. “Fikri” savunmak, ona ihanet etmemek, 
başını eğmemek, mücadeleye devam etmek anlamına gelir. Örneğin her 
mahkemede bir anarşist “fikirlerini” maliyete bakmaksızın savunduğunda, 
aynı zamanda maddi bir zemin inşa eder: “Fikirleri” kovuşturma 
mekanizmalarına karşı zırhlar, dayanışma hareketini canlandırır, 
“fikirleri” yayar, yeni savaşçılara ilham verir. Ambelokipi davasında[4] 
yargılanan anarşist yoldaşlar Marianna Manoura ve Dimitra Zarafeta tam 
da böyle bir miras bıraktı; siyasi kimliklerini, anarşist şehit Kyriakos 
Xymiteris’in siyasi kimliğini, anarşizmi ve “fikri” savundular.

Peki onu taşıyan maddi özne olmadan, zeminde köklenmeden “fikir” var 
olmaya devam edebilir mi? Zemin ile “fikir” arasındaki diyalektik 
ilişkiyi kavrıyor muyuz? “Fikir” zemine köklenmeksizin ne kadar süre var 
olmaya devam edebilir? “Fikirler tahliye edilemez” dediğimizde ya da 
“fikirlerimizi” savunduğumuzda, açıkça kolektif kimliğimizi, 
inançlarımızı, ahlaki ilkelerimizi ve değerlerimizi kastediyoruz. 
Sonuçta tüm bunların, tezahür edecekleri maddi zemin olmaksızın bir 
anlamı olabilir miydi? Tarihsel olarak, sömürgeciliğin kökünden söküp 
attığı pek çok kabile “fikirlerini”, inançlarını ve kolektif 
kimliklerini de yitirdi. Benzer biçimde modern kentsel yaşam tarzı, 
geleneksel kırsal yaşam biçimini yerinden ederken toplulukçu kültürü de 
bir kolektif kimlik olarak dışladı. “Fikirler” kolektif bir ihtiyacı 
karşılamak üzere ortaya çıkar; bir kolektif kimlik gelişir, kültür, 
kurum ve uygarlık haline gelir. Köylerinden kopan iç göçmenler, kentin 
yeni yaşam koşullarına göre şekillenen ihtiyaçlar edindi; kimlikleri de 
bu yeni koşullara uyum sağladı. Kırsal yaşamda kolektif emek maddi bir 
gerekliliktir, dayanışma zorlu koşulların dayatmasıdır, toplumsallık ise 
mekânın kendisinden doğar. Oysa kentsel yaşam biçimi tam tersine 
bireyciliği, yalnızlaşmayı ve yabancılaşmayı besleyecek biçimde 
kurgulanmıştır.

 “Fikirlerini”, kimliklerini, inançlarını ve değerlerini mahkeme 
salonlarında savunan savaşçılar, mücadeleci yolculuklarını hem duvarlar 
içinde hem de dışarıda sürdürdüler.

Prosfygika örneğinde “Topluluk” fikri, bazı işgalcilerin zihninde 
toplulukçuluk var olsa da, baştan bir tasarım olarak hayata geçirilmedi. 
Topluluğu yaratan şey bir ideoloji değil; belirli koşullar içinde 
mekanın kendisi, maddi ihtiyaçlar ve manevi ihtiyaçlardı. Bu ihtiyaçlar 
üzerinden alt yapılar, örgütsel işleyiş, karar alma mekanizmaları ve 
ilkeler çerçevesi oluştu. Tüm bunlar durağan değil, mekan, ihtiyaçlar, 
kolektif kimlik, öz kurumlaşma, eleştiriyle yenilenmeyle birbirini 
sürekli besleyen canlı bir ilişki içinde gelişiyor.

Zeminin yitirildiği, en savunmasız üyelerini kolektif olarak 
savunamadığı, üyelerinin fiziksel olarak uzaklaştırıldığı ve sürüldüğü, 
kopuşun ve dağılmanın yaşandığı bir durumda “Topluluk” fikri var olmayı 
sürdürebilir miydi? “Fikrin” maddi gerçekleşmesinin tam olarak çözüldüğü 
noktada “fikir” nasıl var olmaya devam edebilir ki?

Aşırı bir pozitivist, “önemli olan deneyin başarılı olmasıdır, 
dolayısıyla teori uygulanabilirdir” diyebilir. Ama kendimizi kobay 
olarak görmemenin yanı sıra, topluluklarda özne-nesne ilişkileri değil, 
insani ilişkiler gelişir.

İktidara ne kadar zemin bırakırsak, kazanımlardan ne kadar taviz 
verirsek, ne kadar direnmezsek nihayetinde “fikirlerimizi” ya yitiririz 
ya da yeni koşullara uyarlarız. Fiziksel yenilgiyi ideolojik yenilginin 
izlediğine dair pek çok tarihsel örnek var; geçmişteki hataların 
sonuçları bugünkü mücadelelere musallat olmaya devam ediyor.

Açlık grevi: Haklı ve somut taleplerin, adil bir mücadelenin son silahı

Açlık grevi, grevcinin sağlığını ve yaşamını tehlikeye atarak bir 
meselenin –yaşam ya da ölüm meselesi olan bir konunun– gündeme taşınması 
için verilen karara dayanan bir mücadele aracıdır. Muhatap aldığı 
kitlelerde –ister kamuoyu, ister etrafında birleştirmek istediği bir 
dayanışma hareketi olsun– mücadele aracını kötüye kullanmadığını ya da 
yaşamıyla akla aykırı bir şekilde şantaj yapmadığını göstermek için 
yalnızca genel ve belirsiz biçimde adil taleplere sahip olmak yetmez; 
kurumların da açıkça bir haksızlık işliyor olması gerekir.

Prosfygika’nın olası tahliyesinde bir dizi insan hakkı ile Yunan, Avrupa 
ve uluslararası mevzuatın çok sayıda hükmü ve maddesi ihlal edilmektedir:

a) yeterli barınma hakkının ihlali, b) konut dokunulmazlığı hakkının 
ihlali, c) adil yargılanma hakkının ihlali, d) eşitlik ve ayrım 
gözetmeme ilkesinin ihlali, e) insan onuruna ve kişisel gelişime saygı 
hakkının ihlali, f) aile ve çocukların korunması hakkının ihlali.

Bunların yanı sıra, Bölgenin çalışmasının önerdiği müdahaleler, Kültür 
Bakanlığı ve Danıştay tarafından çağdaş tarih ve kültürel miras anıtı 
olarak tescillenmiş binaların görünümünü değiştirmektedir.

Bu koşullar altında açlık grevi, haksızlığı önlemeye çalışan bir baskı 
kolu işlevi görüyor; kurumları haksızlığı ortadan kaldırma ya da insan 
hayatının doğrudan yitirilmesinin bedelini üstlenme ikilemiyle doğrudan 
yüzleştiriyor. Elbette kurumlardan söz ederken soyut ve iktidar 
medeniyetinin merkezi sisteminden kopuk bir şeyden değil, devlet 
–kurumların en büyük atası, varlığının yapısal unsuru haksızlık olan 
devlet– suretinde ve benzerinde yaratılmış çok somut kuruluşlardan 
bahsediyoruz. Kesin olan tek şey şu: Devlet, hiçbir taviz vermemek ve 
grevciyi bir teslim olma durumuna getirmek için elinden geleni ardına 
koymayacak. Son yıllarda Yunan devletinin açlık grevcilerini gerçekten 
kritik bir noktaya, sağlıkta kalıcı hasar ya da grevci ölümü 
tehlikesiyle yüz yüze getirdiği pek çok örnek var. Dayanışma hareketinin 
tepkilerine rağmen –ki bazı durumlarda bu hareket oldukça geniş 
tabanlıydı– grevcinin yaşamıyla risk alıyor ve oynuyor. Devlet nettir: 
geri adım atmaz, “şantajlara” boyun eğmez, gerekli kurumsal prosedürleri 
atlamaz, kurumları ortadan kaldırmaz, sorumluluğu grevcinin kendisine 
yükler, grevciyi grevi bırakmaya çağırır ve gerisini doktorların ve 
hastane personelinin yetkisine bırakır.

Bedel meselesi, devletin bir açlık grevcisinin ölümüyle tetiklenebilecek 
gerilimi ve istikrarsızlığı yönetip yönetemeyeceği sorusuyla 
bağlantılıdır; özellikle grevin talepleri insan hakları uluslararası 
sözleşmelerine dayandığında. Devlet kurumlarının olası bir geri adımında 
belirleyici rol, toplumun kayda değer bir kesiminin yaklaşmakta olan bir 
ölümün hissizliği karşısında duyarlılaşmasına bağlı olacak.

Bu açlık grevi söz konusu olduğunda, ılımlı muhafazakar kesim de dahil 
olmak üzere kolektif bilinci duyarlılaştırabilecek tüm etkenler mevcut 
olmasına karşın ve grevin iki ayı aşkın bir süredir devam etmesine 
rağmen konu henüz kamuoyunun gündemine yeterince giremedi.

Başlangıcından bu yana açlık grevi geniş bir dayanışmacı kesimce 
desteklendi. Şimdiye dek başlıca propaganda araçları tüketildi: İddia 
alanının her kesiminden binlerce dayanışmacının katıldığı 3 yürüyüş; 
bölge ve belediye meclislerine, parlamento siyasi liderler toplantısının 
yapıldığı sırada parlamento avlusunda eylemli müdahaleler; bir gazeteci 
ve siyasi partilerin meclise soru önergeleri; çevrimiçi haber siteleri 
ve gazetelerde röportajlar; Yunan büyükelçiliklerine yönelik eylemler & 
yurt dışında dayanışma eylemleri; geniş kitlelerce tanınan sanatçıların 
Prosfygika mahallesini ziyaretleri ve bildirgeleri; Zapatistalardan 
Rojava’ya, ABD’den Singapur’a uzanan uluslararası dayanışma 
açıklamaları; konserlerde ve tiyatro gösterilerinde eylemler. Topluluğun 
taleplerini desteklemek amacıyla binlerce imza toplandı; destek 
kampanyası Syntagma Meydanı’nda ve Leoforos Alexandras’ta günlük olarak 
sürdürülüyor.

Ülke genelinde muhalif hareket, yazılar, pankartlar ve dayanışma 
eylemleriyle sürekli bir varlık sergilerken, Atina’da pek çok muhalif 
hareketin meclis toplantısı Prosfygika’nın Sosyal Merkezi’ne taşındı. Eş 
zamanlı olarak Prosfygika’da çok sayıda etkinlik düzenleniyor; hemen 
hemen her gün kültürel ve siyasi etkinlikler gerçekleşiyor.

Türkiye’den 11 siyasi mahkumun açlık grevleri dışında Yunanistan’da 80 
günü aşan tek açlık grevi bu. Genellikle uzun süreli açlık grevinin 50. 
gününe yaklaşınca –pek çok durumda çok daha erken– grevcinin sağlığı 
belirgin biçimde sarsılır; bu da durum netleştikçe, baskı eylemleri ve 
dayanışma eylemlerinin sıklığında, katılımında, yaratıcılığında ve 
yoğunluğunda belirleyici bir etken haline gelir.

Bu açlık grevinin stratejisi, dayanışma hareketi içinde ve kamuoyunda 
grevin taleplerinin iletilmesi için zaman kazanmak amacıyla elektrolit 
takviyesiyle süreci uzatmaya ağırlık veriyor. Paralel olarak, sorumlu 
kurumlar üzerinde gerekli baskıların uygulanması için tırmanmaya olanak 
tanıyacak bir zaman dilimi hedefleniyor ancak bu sürenin kesin 
olmadığını ya da grevcinin sağlığının günden güne sarsılmayacağına dair 
herhangi bir güvence bulunmadığını belirtmeliyim. Açlık grevcisi geçen 
her gün yaşamını riske atıyor.

Kendi durumumda, son ölçümlere göre 20 kilodan fazla –yani başlangıç 
vücut ağırlığımın yüzde 30’u– kaybettim. Kas erimesi, sık baş dönmeleri 
ve alt ekstremitelerde sürekli uyuşma yaşıyorum. Kan tahlillerim, açlığa 
bağlı doğrudan belirtiler gösteriyor ve ani kriz riski taşımaya devam 
ediyor. Ayrıca ayağa kalktığımda ortostatik hipotansiyon ve taşikardi 
görülüyor; uyku bozuklukları da her gün sürüyor. Günlük belirtilerin 
ötesinde yaşadığım ciddi krizler ise şunlar: bayılma atağı, ağır 
hipoglisemik atak ve elektrolit dengesizliğine bağlı tehlikeli aritmiler.

Doktorlara göre tüm bunlar, şu an işlevselliğimi yitirmemiş olsam da, 
ani komplikasyonlar için risk taşıyor. Bu açlık grevi yöntemi 
Yunanistan’ın büyük çoğunluğu için ne denli yeni ve bilinmezse benim 
için de o denli yeni ve bilinmez; dolayısıyla aktarabildiğim tek şey 
kişisel deneyimim ve tarihsel örnekler.

Özellikle Türkiye’deki devrimcilerin kolektif deneyimine göre, bu 
stratejiyle, hiçbir takviye alınmadan sürdürülen açlık grevlerine 
kıyasla çok daha uzun süre hayatta kalınabiliyor. Pek çok durumda bu 
stratejiyi izleyen grevcilerde yaşamsal organlarda kalıcı hasar 
oluşuyor; bir kısmı komaya giriyor, felç geçiriyor (Wernicke-Korsakoff 
sendromu) ya da uzun soluklu bir açlık maratonunun ardından hayatını 
kaybediyor. Bu vakalarda ne belirli bir sınır ne de net bir süre aralığı 
vardır. Önceki sağlık durumu ve tıbbi geçmiş, başlangıç vücut ağırlığı, 
kişinin vücut yapısı, bedensel gücünü ne ölçüde koruyabildiği ve dengeli 
su ile elektrolit alımı; ayrıca olası enfeksiyonlar, virüsler, aritmiler 
gibi öngörülemeyen pek çok etken, grevcinin sağlığını aniden çökertebilir.

Bu tür bir açlık grevi yapan grupla ilk temasım, 2020 yılında Grup Yorum 
müzik grubunun üyelerinin “terörle” suçlanarak toplu tutuklanmalarına, 
kültür merkezlerine yönelik saldırılara ve konserlerinin yasaklanmasına 
karşı çıkmak ve adil yargılama talep etmek için açlık grevine 
başlamasıyla oldu. İlk hayatını kaybeden, tahliyesinin ardından da açlık 
grevini sürdüren Helin Bölek’ti; 3 Nisan 2020’de hayatını kaybetti. Onun 
hikâyesi beni sarstı ve derin bir iz bıraktı; bunun yalnızca benim için 
geçerli olmadığından eminim. O günleri hatırlıyorum; bir yoldaşla 
konuşurken bana Helin Bölek’i Kafkasya’da bir kayaya zincirlenmiş ve 288 
gün boyunca bir kartalın bağırsaklarını yediği şekilde hayal ettiğini 
söyledi. Helin Bölek’in alevi sönmedi; yeryüzünün her köşesinde, 
haksızlığa karşı her mücadelede insanlığı aydınlatmayı sürdürüyor.

Onun onuruna, Grup Yorum’un tüm şehitlerinin, 1944 Emek Bayramı 
Kaisariani’nin 200’ünün, 9 Mayıs 1936’da düşen Tasos Tousis’in ve Mayıs 
1936 Selanik ayaklanmasının tüm şehitlerinin[5], 1886 Şikago’nun 
anarşist şehitlerinin ve evrensel özgürlük uğruna hayatını kaybeden 
herkesin anısına, Aiskhylos’un Zincire Vurulmuş Prometheus 
tragedyasından şu dizeleri ithaf etmek istiyorum:

“Biliyordum zaten bu haberleri,
bana getirenin kim olduğunu da;
ve onur sayarım, düşmanlarımın
bana bir düşman gibi eziyet etmesini.

Haydi! Üzerime insin ateşin
çift ağızlı alevi;
ve gök sarsılsın
gök gürültüleriyle,
yaban rüzgârların çarpıntısıyla.

Onların hücumu
yerin köklerini sarsın,
ve denizin dalgaları uğultusuyla
kapatsın yıldızların gökyüzü yollarını.

Ve savursun bedenimi
kara Tartaros’a,
amansız bir zorunluluğun
girdabına!

Ne yaparsa yapsın,
beni öldüremeyecek!”

“Ey saygıdeğer annem ve ey ether,
ey her şeyi kuşatan ışık,
görüyor musun
nasıl haksızlığa uğrayarak acı çektiğimi”

Güncel durum ve beliren fırsatlar

Sistem krizi derinleştikçe ve bunun yerel düzeydeki somut yansımalarıyla 
birlikte, bu açlık grevinin yalnızca taleplerle sınırlı olmadığını; aynı 
zamanda hem kritik bir önem taşıdığını hem de yeni fırsatlar barındıran 
bir konjonktürde yürütüldüğünü giderek daha iyi anlıyorum.

 İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu’nun aşağıdan 
yukarıya bir toplumsal özyönetim modeli olarak öne çıkarılması, bu 
mücadelenin ve onu destekleyip sürdürme çabasının temel bir parçası 
olmalıdır.

Büyüklük kompleksine kapıldığımı düşünmeyin: Düşmanın her saldırısının 
karşı atağa dönüştürülmesi gerektiğine inanıyorum. Ayrıca İşgal Edilmiş 
Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu’nu diğer toplumsal öz-örgütlenme 
ve dayanışma yapılarından, özgür mücadele alanlarından, işgallerden, 
icra satışlarına karşı mücadelelerden, taban örgütlenmesi olan 
sendikalardan, toplumsal tabanın aracısız ve vesayetsiz mücadelelerinden 
ayırmıyorum. Çok daha önemlisi, tüm bunları “doğal toplum” çağından 
DNA’mıza işlenmiş olan ve her toplumsal temasımızda, her dayanışma ve 
karşılıklı yardım içgüdüsünde, her “BEN”in “BİZ”i savunduğu eylemde 
kendini gösteren toplulukçu kültürden koparmıyorum. Bu kültür, bu 
örgütsel yapılar bizim komünlerimizdir; sahip olduğumuz araçlarla ve 
bulunduğumuz noktadan dünyaya sunacağımız öneridir. Hedefimiz onların 
organik bağlantısı, koordinasyonu, ortak stratejisi ve yayılması olmalıdır.

Bunu, Mayıs 1936’da Zaragoza Kongresi’nde CNT’nin özgürlükçü komünizm 
anlayışının temelini oluşturan broşürün yazarı Isaac Puente’nin 
sözleriyle ifade etmek gerekirse: “Yeni toplum eskinin kabuğundan çıkar. 
Gelecekteki toplumun unsurları halihazırda mevcut düzenin içinde yer 
alır. Bunlar sendikalar ve özgür komünlerdir –eski, köklü ve dinamik 
halk kurumları; kentsel ve kırsal alanlardaki tüm şehir ve köyleri 
kendiliğinden örgütleyen ve kapsayan yapılardır.”

Herhangi bir alternatif modele olan tüm inancını yitirmiş 
toplumlarımıza, eğer toplumsal öz yönetim değilse ne önerebiliriz? 
Geçmişin deneyimini eleştirel biçimde değerlendirmezsek, Yunan toplumu 
yeniden meydanlara ve sokaklara kitlesel olarak çıktığında ne 
önerebiliriz? Tempi hareketi[6] şunu gösterdi: Bir “ŞEHİTLER” ailesi 
derneğinin örgütlenmesi ve merkezi sloganın “ADALET” olması toplumsal 
güçleri ve dinamikleri harekete geçirip birleştirmeye yetti. Nihayetinde 
direnen ve dönüşümü getirecek toplumsal dinamik nerededir; eğer bunu, 
soğuk savaş sonrası dönemin, özellikle 21. yüzyılın şafağında filizlenen 
mücadelelerinde göremiyorsak? Halkların kendi topraklarını sermayenin 
yağmasına karşı mücadelelerinde, meydanlarda, parklarda, doğayı koruma 
mücadelelerinde, işgal girişimlerinde ve Seattle, Cenova, Selanik’te 
yoğrulan, indymedia’da, savaş karşıtı mitinglerde, antifaşist 
mücadelelerde, sosyal adalet mücadelelerinde yeşeren enternasyonalist 
çabalarda toplumsal dinamiği tanıyabilir miyiz? Ve sonuçta, tüm bu 
birikimi devrimci bir öneriye dönüştürebilmek için, içe kapanma, 
mücadelelerin birbirinden kopukluğu, elitizm, iradeye aşırı bel bağlama 
ve hegemonizm gibi sorunlara özeleştirel bir şekilde yaklaşmazsak bu 
nasıl mümkün olabilir?

Avrupa Birliği savunma özerkliği hasretiyle bir topluluk-devlet olarak 
bütünleşirken, NATO 2020’den itibaren Rusya ve Çin tehdidine karşı on 
yıllık bir savaş hazırlığı koşusu planladı. Rusya’ya kanalize edilen 
eski savaş teknolojisinin yerini yeni silahların aldığı, askerlik 
modelinin yeniden yapılandığı, Yunan toplumunun hızla militarize 
edildiği, Yunan devletinin giderek daha aktif biçimde emperyalistlerin 
çatışmalarına katıldığı, Yunan ordusu subaylarının çatışma bölgelerinde 
eğitildiği ve “ASPIDES” operasyonunun[7] koordine edildiği istikrarsız 
jeopolitik ortamda, doğrudan askeri müdahalenin uzak bir tehdit olmadığı 
görülüyor.

Yunan devleti, ülkeyi Avrupa’ya kontrollü işgücü akışı sağlayan bir tür 
toplama kampları ağına, deniz ve kara sınırlarında göçmen 
mezarlıklarına, kırsal alanları tahrip etme pahasına Avrupa’ya ucuz 
enerji sunan büyük bir askeri üs ve enerji merkezine dönüştürdü. Aynı 
zamanda ülke, iki rakip ekonomik koridorun (Tek Kuşak, Tek Yol Girişimi 
ile IMEEC) kesişim noktasında yer alıyor ve giderek turizm endüstrisine 
bağımlı hale getiriliyor. KAP’ın (Ortak Tarım Politikası – CAP) küçük ve 
orta ölçekli üreticilere verdiği zarar, ilaç sanayisine artan 
bağımlılık, tek ürün tarımı ve sözde yeşil dönüşümle birlikte oluşan 
tahribatın ardından, geriye kalan ekonomik alanlar da Mercosur 
ülkeleriyle yapılan anlaşmalarla tasfiye edilmeye çalışılıyor.

Çatışmalar nedeniyle derinleşen ekonomik krizle birlikte IMF, Batı 
Balkan ülkelerine ve Yunanistan’a müdahale etmeye başladı; ülke tam 
anlamıyla neo-liberal modele geçiş sürecindeyken Floridis ceza yasası ve 
8 yeni cezaevi toplumu yeni distopyaya boyun eğdirmeye hazırlanıyor.

Bu tablo içinde, hükümeti ağırlıkla etkileyen bir dizi skandal ve iddia 
da göz önünde bulundurulduğunda, ülke seçime gidiyor. Güç dengelerinin 
ve olası koalisyon kombinasyonlarının şimdiye kadarki görünümü, bir 
sonraki dönemin, hiçbir burjuva-parlamenter partinin klasik istikrar 
yanılsamasını bile sunamayacağı hükümet istikrarsızlığı dönemi olma 
ihtimalinin yüksek olduğunu gösteriyor. Kesin olan şu: Siyasi sistemin 
tamamının önerebileceği tek şey yoksulluk, skandal, yolsuzluk, baskı, 
insan yaşamının değersizleştirilmesi ve emperyalist savaş makinasına 
daha derin katılımdır.

Görünen o ki Yunan toplumu önümüzdeki dönemde bir kez daha güçlü bir 
sarsıntı yaşayacak. Öte yandan, kendilerini “sistem karşıtı” gibi 
gösteren gerici güçler, aslında örgütlenip büyümek istediklerini daha 
önceki dönemde zaten açıkça göstermişti.

Mitsotakis hükümetinin, yaklaşan seçim sürecinde istikrar ve düzenli bir 
gidişat sağlamaya çalıştığı anlaşılsa da, bu kadar akışkan ve çok 
katmanlı bir derin kriz ortamında, en yoksul toplumsal kesimlere ve 
muhalif harekete yönelik kapsamlı saldırıların gündeme gelmesi olasıdır. 
Merkezde yaşanan seçmen kaybıyla birlikte, artan baskı politikaları Yeni 
Demokrasi hükümeti için aşırı sağ ve muhafazakâr seçmen tabanını çekip 
konsolide etmede bir araç hâline gelmektedir.

Direniş hareketi güçlerinin görevi, siyasi kimliğimizi ve önerimizi 
savunmak, topluluğun özünde yer alan toplumsal yapıyı korumak, 
varoluşsal baskı koşullarına direnmek ve toplumsal dokunun aktif bir 
parçası olmaktır.

Burjuva partileri seçim yarışına hazırlanırken, biz de yollarda, direniş 
içinde ve mücadele süreçleriyle birlikte şekillenmeliyiz. İradeye dayalı 
yönetim anlayışına karşı, toplumsal öz yönetim üzerine kurulu bir 
alternatifin mümkün olduğunu birlikte ortaya koymalıyız. Prosfygika 
mücadelesi ve açlık grevi, bu dönemde farklı mücadelelerin ve direniş 
hatlarının kesişebileceği bir zemin oluşturabilir. Öz örgütlü 
girişimlerin bir araya gelerek daha koordineli bir şekilde hareket 
etmesine de imkan sağlayabilir.

Toplumsal reflekslere, dayanışma hareketine ve mücadelenin haklılığına 
derin bir inançla kazanabiliriz ve gelecek mücadelelerin cephaneliğine 
bir miras bırakabiliriz.

Açlık grevcisinin ölümünün getireceği bedel karşısında devleti geri adım 
atmaya zorlayacak olan, her şeyden önce örgütlü güçler ve dayanışma 
hareketidir. Eğer Erdoğan tipi bir rejime özgü yeni bir aşamaya 
geçilmişse, bu durumda devlet; mahallenin “yeniden düzenlenmesi” ve 
İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu’na yönelik 
saldırılar üzerinden kamuoyunu yeni bir distopyaya, yani direnenlerin 
neyle karşılaşacağına hazırlamaktadır. Aynı zamanda, bir açlık 
grevcisinin ölümünün tetikleyeceği her türlü öfke dalgasını da aşırı 
baskıyla karşılamaya hazır durumdadır.

Böyle bir durumda, geride kalanların omuzlarında taşıyacağı tabutların 
ilki ben olacağım. Yaşamımı, toplumsal mücadeleye adamış ve buna inançla 
bağlı bir insan olarak sahip olduğum olanakları küçümsemeden; 
Prosfygika’nın çocuklarından, Topluluğun daha genç üyelerinden daha 
fazla yaşamış, herhangi bir yükümlülüğü olmayan, kendi ülkesinde bir 
erkek ve batılı olmanın tüm ayrıcalıklarına sahip biri olarak, sırada 
ilk olmayı tercih ediyorum. Ama bundan da öte, her amacımın, her 
hayalimin ve yaşamak isteyeceğim her anın, bağlı olduğum kolektif 
yapıların mücadeleleri içinde süreceğine dair bir kesinliğe sahibim: 
İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu ve Konfederal Birlik 
Platformu. Nihayetinde bunların hepsi devletten, kapitalizmden ve 
ataerkillikten özgürleşmiş her komünde, her yapıda, her özgürleştirilmiş 
alanda yaşamaya devam edecek. Eğer ilk ölen ben olacaksam, bunu şimdiden 
ve cüretle söyleyebilirim:

Özgürlüğün gübresi ilk ölenlerdir!

► Dayanışma dünyasına, yollarda birlikte yürüdüğümüz herkese yoldaşça 
bir çağrı:

İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu ile dayanışma 
eylemlerinin yükseltilmesi

İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu ve açlık greviyle 
dayanışma süreçlerinin ve inisiyatiflerinin güçlendirilmesi

Syntagma’da ve Alexandras Caddesi üzerinde her gün kurulan imza toplama 
noktalarının desteklenmesi

► Devletin tutsak ettiği anarşist yoldaşlar Marianna Manoura ve Dimitra 
Zarafeta’ya güç ve dayanışma

► Koukaki İşgal Topluluğu’na güç ve dayanışma

İşgalcilerin hapsedilmesi düşünülemez.

► Kyriakos C gemisine ve Filistin ablukasını kırmak için özgür 
insanların yolunu açan Global Sumud Filosu’nun tüm gemilerine iyi ve 
başarılı bir yolculuk diliyorum

Pusulalarınız bize direnişin yolunu gösteriyor.

► Devlet baskısı sonucu hayatını kaybeden Vasileios Maggos için adalet 
mücadelesine zafer

► Her zaman birleştirici olan anarşist yoldaş Kyriakos Xymitiris 
ölümsüzdür, her mücadelede aramızdadır

Bu açlık grevinin talepleri şunlardır:

Attika bölgesi tarafından sözleşmenin derhal iptal edilmesi.
Mülteci Konutları’ndaki (Prosfygika) tüm sakinlerin, halihazırda ikamet 
ettikleri ve sosyal, kültürel, organik bağlarla bağlı olduklari ev, yer 
ve bölgede kalmaya devam etmesi.
“Katoikoi Kai Filoi Prosfygikon L. Alexandras A.M.K.E.” (Alexandras 
Caddesi Prosfygika Sakinleri ve Dostları) ünvanlı kentsel kâr amacı 
gütmeyen şirket tarafından, kendi finansmanıyla Mülteci Konutları’nın 
yenilenmesine yönelik somut güvencelerin verilmesi! – Mülteci 
Konutları’nın “yeniden düzenlenmesine” tek bir kamu kuruşu harcanmasın!
Ya kazanacağız ya kazanacağız

Aristotelis Chantzis
Leoforos Alexandras Prosfygika İşgal Topluluğu’nun sakini ve üyesi
5/2/26’dan itibaren açlık grevcisi
30/4/26

[1] Panos Routsis, 2023 yılında Yunanistan’da ve 57 kişinin hayatını 
kaybettiği Tempi tren kazasında 22 yaşındaki oğlu Denis’i kaybetmiş; 
adaletin sağlanması ve şeffaf bir soruşturma talebiyle açlık grevi 
eylemine girmiştir.

[2] Zalongo Direnişi: 1803 yılında Osmanlı İmparatorluğu’na karşı 
direnişte, Ali Paşa güçleri tarafından kuşatılan Souli bölgesindeki 
kadın ve çocuklar, esir düşmek yerine uçurumdan atlayarak yaşamlarına 
son vermiştir.

[3] 1 Mayıs 1944’te Atina’daki Kaisariani Atış Poligonu’nda 200 komünist 
tutsak Naziler tarafından kurşuna dizilerek katledilmiştir. Tutsaklar 
öncesinde ağır işkencelerle tarihe geçen Haidari Kampı’nda tutulmuştur.

[4] Ambelokipi Davası: Anarşist Kyriakos Xymitiris şehit düştüğü 
Ambelokipi’deki bir patlama ardından açılan davada iki kadın anarşist 
hakkında tutsaklık kararı verilmiştir.

[5] Selanik tütün işçilerinin 1936 yılında başlattığı genel grev ülke 
tarihindeki büyük işçi hareketlerinden biridir. Grevin bastırıldığı 
kanlı saldırılarla aynı zamanda diktatörlük döneminin yolu açılmıştır.

[6] Tempi hareketi, 2023 meydana gelen büyük tren kazasında açığa çıkan 
devletin ihmaller dizisine karşı, özellikle üst düzey sorumluların 
yargılanmasını isteyen çeşitli kesimlerin buluştuğu büyük bir adalet 
hareketir.

[7] ASPIDES, AB’nin Husilere karşı Kızıldeniz’de AB gemilerini korumak 
ve ticari trafiği güvence altına almak iddiasıyla yürüttüğü operasyon.

https://www.yeryuzupostasi.org/2026/05/16/fikirler-tahliye-edilemez-aristotelis-hantzis/
________________________________________
A - I n f o s Anartistlerce Hazirlanan, anartistlere yonelik,
anartistlerle ilgili cok-dilli haber servisi
Send news reports to A-infos-tr mailing list
A-infos-tr@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-tr
Archive http://ainfos.ca/tr