A-Infos (tr) France, UCL AL #368 - Tarihçe - 1976-2026: Fransız Komünist Partisi'nin (PKF) 22. Kongresi: "Avrupa Komünizm"den Geriye Ne Kaldı? (ca, de, en, fr, it, pt)[makine çevirisi]

Avrupa komünizm, 1970'lerde Batı Avrupa'da ortaya çıkan komünizm 
içindeki bir akımdır. Sovyetler Birliği'nden bağımsızlık kazanarak 
komünizmi parlamenter demokrasiyle uzlaştırmayı amaçlamıştır. Fransız 
Komünist Partisi (PKF), bu akımın kurucu komünist partilerinden biriydi, 
ancak 22. Kongresinde bundan vazgeçti. ---- Şubat 1976'da, 50 yıl önce, 
PKF Saint-Ouen'de 22. Kongresini düzenledi. Bazen zirve noktası olarak 
kabul edilen parti, yaklaşık on yıldır büyük bir yenilenme dönemindeydi. 
Nitekim, Varşova Paktı'nın 1968'de Prag Baharı'nı ve "insan yüzlü 
sosyalizmi" susturmak için yaptığı müdahale, partiyi kendini yeniden 
icat etmeye zorlamıştı. Batılı komünist partilerin çoğu Rus müdahalesini 
kınamaktan başka bir şey yapamıyordu ve "halk demokrasilerinin" 
hapishane benzeri doğası giderek daha da inkar edilemez hale geliyordu. 
Aynı zamanda, ilerici bir rüzgar tüm dünyayı sarmış gibi görünüyordu ve 
her yerde mücadeleler patlak veriyordu.

Bu nedenle 22. Kongre, Fransız Komünist Partisi'nin (ÇKP) "demokratik 
dönüşümünde" çok önemli bir dönüm noktasıydı. Avrupa'daki birçok 
komünist partinin (özellikle İtalyan ve İspanyol partilerinin) aynı anda 
geliştirmekte olduğu "Avrupa komünist" stratejisini onayladı. Bu, 
devrimci stratejiyi zamanın şartlarına uyarlayarak, demokrasi yoluyla 
sosyalizme giden bir yol inşa etmeyi ve çoğunluğu kazanmayı içeriyordu. 
Böylece, o zamanlar büyük seçim başarıları hayal edebilen ÇKP, burjuva 
demokrasisi oyununu oynamayı kabul etti.

Bu kongrede parti, akılda kalıcı ve birleştirici bir slogan olan yeni 
sloganı "Fransa Halkının Birliği"ni benimsedi ve çok eski ve SSCB ile 
ilişkilendirilen önceki sloganı "Proletarya Diktatörlüğü"nü terk etti. 
Ancak bu karar, dikkatli teorik bir değerlendirmeden sonra alınmadı; 
daha çok, yüksek riskli seçim yarışında kendisini arzu edilen bir ürün 
olarak pazarlamakla ilgiliydi. Georges Marchais (1972-1994 yılları 
arasında Fransız Komünist Partisi Genel Sekreteri) bunun farkındaydı; 
açıklaması her kelimenin ortak anlamında yatıyordu. "Diktatörlük" faşist 
deneylerden sonra korkutucuydu ve "proletarya" ise artık tüm "halkı" 
birleştirmeyi amaçlayan bir hareket için çok dışlayıcı görünüyordu.

Böylece, ifadenin Marksist teorideki anlamı unutuldu. Ama başka türlü 
nasıl olabilirdi ki? Fransız Komünist Partisi (PCF), Mitterrand'ın 
Sosyalist Partisi (PS) ve Sol Radikaller Hareketi (MRG) arasında 
imzalanan Ortak Program'dan dört yıl sonra, seçim yarışı kurallarını 
dayatmaya başlamıştı bile.

Daha da kötüsü: demokratik bir rönesansın habercisi olması beklenen bu 
kongre, her şeyden önce PCF'nin aşırı merkeziyetçiliğinin bir başka 
göstergesiydi. Örneğin Georges Marchais, kongreden önce, hazırlıkların 
sonunda, televizyonda canlı yayında ilk kez "proletarya 
diktatörlüğünden" vazgeçme konusunu gündeme getirdi. Dışarıdan 
Stalin'den arınma ilan edilirken, içeride demir hiyerarşi hâlâ çok canlıydı.

Peki, Eurokomünizm'den geriye ne kaldı? Tek kelimeyle: hiçbir şey. Ya da 
çok az şey. İtalyan Komünist Partisi ortadan kayboldu. İspanyol ve 
Fransız Komünist partileri artık eski hallerinin sadece birer gölgesi. 
Daha az radikal, daha "güven verici", daha az bölücü bir program 
önererek, Fransız Komünist Partisi (PKF) sınıf mücadelesi yolunu terk 
etti ve yavaş yavaş cehenneme doğru inişe geçti. 1980'lerin başlarında, 
en açık ve ırkçı seçimcilik anlayışına saplandı ve göçmen karşıtı 
politikalar izledi.

Wendelin (UCL Alsace)

https://www.unioncommunistelibertaire.org/?1976-2026-XXIIe-congres-du-PCF-que-reste-t-il-de-l-eurocommunisme
________________________________________
A - I n f o s Anartistlerce Hazirlanan, anartistlere yonelik,
anartistlerle ilgili cok-dilli haber servisi
Send news reports to A-infos-tr mailing list
A-infos-tr@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-tr
Archive http://ainfos.ca/tr