A-Infos (nl) Spanje, Regeneracion: De anarchistische cultuur van de Commons - De oprichting van een subversieve collectieve verbeelding (ca, de, fr, it, pt, tr, en) [machine vertaling]

Laten we beginnen met het duidelijke: in het kapitalisme worden 
gemeenschappelijke kwesties zelden direct opgelost door de betrokken 
mensen. Terwijl de hegemonische relaties in onze maatschappij - degenen 
die de overheersende sociale modellen vormen - worden gestructureerd aan 
de basis van politieke overheersing, zijn ze echter niet de meerderheid 
van de relaties. De meerderheid van de relaties is wat we, in brede 
politieke termen, anarchistische relaties zouden kunnen noemen; dat wil 
zeggen, relaties die niet worden bemiddeld door bevel en gehoorzaamheid.
In onze dagelijkse levens doen we meer mee aan de collectieve creatie 
van regels (expliciet of impliciet) dan in het opstellen van wetten, en 
we nemen meer verantwoordelijkheden dan bevelen aan. Dit wordt 
gewoonlijk niet op deze manier beschouwd, natuurlijk, zelfs niet door 
degenen om ons heen. Voor de meeste mensen lijkt de Aristotelische 
stelling dat in de wereld iets altijd beveelt en iets gehoorzaamt niet 
weerlegbaar te zijn.
Deze voorrang die wordt gegeven aan relaties die zijn gebaseerd op 
overheersing werkt binnen een paradigma van gerechtvaardigde 
overheersing die bijna alle politieke filosofie doordringt; met heel 
weinig uitzonderingen. Volgens dit paradigma zijn relaties van 
overheersing, van leiderschap, onvermijdelijk. Het doet er niet toe of 
ze voor altijd zijn, gegeven het feit dat "de mens voor de mens een wolf 
is", of alleen voor een periode, terwijl hij langs het "pad van de 
waarheid" wordt geleid, maar politieke overheersing zou rechtvaardig en 
noodzakelijk zijn.
Dit inzicht, steeds opnieuw uitgedaagd door de ideeen en praktijken van 
zelf-geinstitutionaliseerde ruimtes, neigt er naar de meervoudigheid van 
bestaande relaties onzichtbaar te maken. En het is precies in deze 
meervoudigheid dat we steun kunnen vinden om dienst gevestigde aannames 
te ontmantelen. Hoewel het onzichtbaar is gemaakt is 
zelf-institutionalisering, die serie van processen waardoor de commons 
worden voortgebracht en gehandhaafd zonder hierarchische bemiddeling, 
een fundamenteel onderdeel van antagonistische vormen van strijd en het 
dagelijkse leven van gemeenschappen.
Echter, in de politiek is er geen grotere angst geweest dan die voor de 
vertrapten, het gepeupel, de armen. Het idee over de behoefte aan 
vertegenwoordiging van de wil en voor leiderschap heeft in deze angst, 
steeds opnieuw, steun gevonden. Zelfs voor de meeste critici van het 
huidige populisme bestaat het echte probleem, alsof het een kwaadaardige 
essentie is, een slapend monster, in de ondergeschikte klassen. De 
"zonde" van populistische partijen zou, in ieder geval, het verergeren, 
het loslaten, van dit kwaad zijn.
Om iedere elitaire en verlammende visie die anarchie omzet in het behoud 
van een verlichte minderheid te verwerpen moeten we de noties van 
waaruit we onszelf definieren opnieuw onderzoeken. Vandaag lijkt er, 
zelfs in onze initiatieven, minder duidelijkheid - of overeenstemming - 
te zijn over wat we precies verdedigen.
Twee manieren om de commons te begrijpen
Een conceptie van gemeenschap gebaseerd op identiteit - begrepen als een 
stabiele set van kenmerken die door een menselijke groep wordt gedeeld, 
uiteindelijk, een gedeeld eigendom - wordt gesteld tegenover een bredere 
notie die wordt begrepen als een manier van zijn in gemeenschap. In deze 
meer dynamische en relationele conceptie van gemeenschap zijn mensen 
niet slechts passieve ontvangers van een eigendom, maar een fundamenteel 
onderdeel van een continu en collectief proces van opbouw. Daarom is de 
gemeenschap niet iets externs, niet "buiten" de mensen zelf. Noch, zo 
wordt begrepen, is het een onbeweeglijk, beheerd activa dat moet worden 
verdedigd.
In plaats daarvan ontstaat de gemeenschap door de relaties waarin mensen 
de commons vestigen en waarop, tegelijkertijd, die zelfde relaties ze 
vestigen. Het vestigen verwijst dan naar de processen waardoor mensen 
het collectieve leven behouden: ze geven het betekenis, beschermen het, 
en organiseren diens continuiteit. Om te doen alsof al deze processen op 
een of andere manier tot de staat behoorden - dat wil zeggen, om de 
maatschappij met de staat gelijk te stellen - is zo fout als te denken 
dat we vrij zijn van de inmenging van statelijke mechanismen.
Het politieke paradigma gebaseerd op identiteit reproduceert dan een 
nogal beperkt inzicht over deze processen en van de rol van individuen 
in de creatie van het gemeenschappelijke goed. Terwijl in het proces van 
het gemeenschappelijk vormen van de werkelijkheid het nieuwe niet uit 
het niets ontstaat, maar eerder uit wat eerder is gevestigd, het is 
nooit een exacte reproductie van wat al bestaat. Ieder persoon, in het 
zich verhouden tot de wereld en tot anderen, herschept het, past het 
altijd aan. Het nieuwe ontstaat onvermijdelijk, hoewel het fundamenteel 
omvormen van wat historisch was gevestigd niet gemakkelijk is.
Het gemeenschappelijke goed is nooit iets statisch, gescheiden van, of 
superieur aan de mensen die het omvatten, zoals het perspectief 
gebaseerd op identiteit suggereert. Het gemeenschappelijke goed is een 
co-aanwezigheid, een samen zijn, een delen dat een ethische 
verantwoordelijkheid tegenover anderen wordt. Het kan duidelijk lijken 
te zijn, maar het samen wonen van mensen betekent dat ze bij elkaar 
betrokken zijn, niet alleen naast elkaar staan. Dit misvormde inzicht 
over hoe de werkelijkheid wordt gevestigd draagt bij aan de reproductie 
van de huidige orde door een idee voort te brengen dat ons los maakt van 
het proces.
Anders zijn en co-betrokkenheid
In het paradigma op basis van identiteit wordt het anders zijn - iedere 
relatie met de ander - ook beschouwd als een negatief proces. De relatie 
is niet productief, in plaats daarvan is het altijd een relatie van 
stagnatie. Aan de passieve rol die in de opbouw van het 
gemeenschappelijke goed aan mensen wordt toegekend wordt de 
interpretatie van sociale interactie als een continu conflict tussen 
individuen die onderhandelen over hun overleven toegevoegd.
Deze individualistische ontologie, grotendeels in verband gebracht met 
het liberale idee - onafhankelijke subjecten of, op zijn best, 
intersubjectieve relaties - slaagt er niet in de relaties tussen mensen 
adequaat te beschrijven. Zelfs als wordt gesuggereerd dat iets dat 
uiteindelijk positief is kan ontstaan uit de ontkenning van de ander is 
het inzicht van beperkingen altijd negatief. Dit heeft geleid tot de 
onjuiste interpretatie dat het anarchisme slechts een spiegelbeeld is 
van gevestigde politieke macht. Deze fout verklaart, in ieder geval 
gedeeltelijk, een bepaald vals antagonisme en reductionisme tussen de 
behoeftige en vormende vaardigheden van antagonistische en 
anti-autoritaire bewegingen.
Echter, het is mogelijk je een anders zijn voor te stellen vanuit een 
ander perspectief dat duidt op een andere ervaring van beperkingen. We 
zijn niet verplicht om anderen te overleven; in plaats daarvan ontstaat 
onze bijzonderheid, onszelf, uit een enorme serie van relaties - niet 
alleen van ontkenning - die we met hen ontwikkelen. In tegenstelling tot 
wat degenen die angst zaaien over de andere situatie zijn andere mensen 
de voorwaarde van het mogelijk zijn van alle andere mogelijke 
ontwikkelingen, zowel goed als slecht. Degenen om ons heen zijn 
onderdeel van wie we zijn, en in het anders zijn laten we ons eigen 
potentieel versterken of beperken.
De relatie tussen individuen en hun omgeving is er dan een van 
co-betrekking en co-functioneren, niet scheiding of slechts ontkenning. 
Wat gemeenschappelijk is, is wat uit deze relatie ontstaat. Denken over 
gemeenschap en diens relaties vanuit het perspectief van verschil en 
anders zijn daagt een bepaalde autoritaire pretentie van uniformiteit en 
homogeniteit binnen gemeenschappen uit.
Een anarchistische vorming van de common
Door het idee van een altijd negatief anders zijn en van substantiele 
subjecten te verlaten kunnen we bewegen naar de uitdaging van denken 
over de common als de voorwaarde voor anti-autoritaire collectieve 
ontwikkelingen, waar verschil productief wordt. De common is het terrein 
van conflict en de situatie van de mogelijkheid van anarchistische 
creatie: zelf-institutie. Het uniek zijn en de vitaliteit van dit type 
van creatie ligt in praktijken die afzien van zowel extern als intern 
leiderschap, evenals iedere vorm van vertegenwoordiging of passiviteit.
De cultuur van de commons moet de eventuele, relationele en 
transformerende aard van samen zijn benadrukken. De inherente 
contingentie van het leven versterkt dit voorstel. In de praktijk duidt 
zelf-institutie op diens beurt op de verwerping van vertegenwoordiging 
en ieder verband met abstracte, universele principes die boven mensen 
wordt geplaatst. Daarom is er, terwijl voorstellen van alle soort 
extreem belangrijk zijn, geen plaats voor modellen met universalistische 
pretenties die streven naar het vervangen van degenen die betrokken zijn 
of proberen alle sociale complexiteit te omvatten.
Een anarchistische vorming van cultuur van de commons kan ontstaan in de 
collectieve verbeelding als de bevestiging en maximaal mogelijke 
verbetering van de collectieve macht.
Het vestigen van verschil
We zouden ons geen zorgen moeten maken over de common, in de zin dat het 
eenvoudigweg al bestaat, maar we zouden ons zorgen moeten maken over de 
mogelijkheden die ontstaan als we er anders over denken. Waarom 
vasthouden aan een idee van anders zijn dat de oneindige mogelijkheden 
van interactie niet herkent? Waarom vasthouden aan een elitisme dat 
anarchie beperkt tot het uitzonderlijke?
Het antagonisme tussen opbouw en vernietiging is vals. Het anarchisme 
kan niet worden beperkt tot een eenvoudige ontkenning of spectaculaire 
reactie op de gevestigde orde, die, terwijl het de voorwaarden schept 
het bepaalt. In de praktijk is ontkenning, als de gedeeltelijke of 
totale vernietiging van de gevestigde wereld, niet te scheiden van de 
institutie, en tegelijkertijd, van andere werelden. Zelfs vanuit een 
opstandig perspectief is er geen einde aan het kapitalisme zonder meer 
"anarchistische instituties", dat wil zeggen, zonder het algemeen maken 
van deze steun aan het collectieve leven op een anti-autoritaire manier. 
Daarom staat het verwerpen van de behoefte aan een anarchistische 
projectie al gelijk aan falen.
Tegelijkertijd kan het anarchisme niet worden beperkt tot een parodie 
concept waarin, op een of andere manier, een toekomstig ideaal wordt 
uitgeleefd. Anarchistische praktijken bevestigen en versterken 
gemeenschappelijke machten, transformaties en conflicten in het heden. 
De projectie van bewegingen, de sprekende impuls van de vaardigheden van 
de basis, brengt niet het scheppen van unieke modellen of het bevechten 
van monsters met monsters met zich mee. Zelfvormende creatie is altijd 
voorlopig, open en veranderend. Het is het slagveld van het mogelijke.
Wat we verdedigen hoort niet bij de toekomst, noch is het abstract, noch 
is het buiten of boven ons. Er is geen anarchisme zonder het vuil maken 
van onze handen; de strijd om de zelf-institutie van de commons algemeen 
te maken garandeert geen resultaten, maar precies om die reden maakt het 
alles mogelijk.
Regino Martinez, lid van de Anarchie beweging en krant van Montevideo
https://regeneracionlibertaria.org/2026/02/11/la-cultura-anarquica-de-lo-comun/

Orig: (en) Spaine, Regeneracion: The anarchic culture of the Commons - 
The foundation of a subversive collective imaginary (ca, de, fr, it, pt, 
tr) [machine translation]
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl