A-Infos (nl) Groot Brittanie, Anarchist Federation AF: Brood & Vrijheid - Iran: Nee tegen oorlog, nee tegen theocratie [en]

In augustus 2008 gingen minstens 2 vliegdekschepen van de VS naar de Perzische 
Golf, samen met een Amfibisch Aanvalsschip, een Brits Koninklijk vliegdekschip 
en een Franse nucleaire onderzeeer. Dit was het laatste in wat bijna zeker 
voorbereidingen voor oorlog tegen Iran lijken te zijn; van Israelische "test 
aanvallen" tot Operatie Brimstone (toen twaalf marineschapen uit Groot 
Brittanie, de VS en Frankrijk naar de Atlantische Oceaan voeren ter 
voorbereiding op een mogelijke confrontatie met Iran) kan er weinig twijfel over 
zijn dat de Amerikaanse heersende klasse en hun bondgenoten vastbesloten zijn de 
"schurken staat" Iran te verpletteren.

De laatste schepen die naar de Perzische Golf voeren zijn niet alleen, ze
worden vergezeld van meer dan vijftig andere marineschepen, waaronder
schepen met geleide raketten, fregatten, onderzeeërs, Destroyers en
Aanvalsschepen. Dit is niet iets uit een episch verhaal over de
wereldoorlog, het gebeurt nu.

Voeg hier het besluit van George Bush aan toe, in het afgelopen jaar, om het
Congres te vragen om 88 miljard dollar om de beruchte B52 Stealth
bommenwerpers aan te passen om ze in staat te stellen een (13.600 kilogram)
bom te dragen (lieftallig de Massive Ordinance Penetrator genoemd), waarbij
dit wapen wordt omschreven als een 'een per vliegtuig afgeworpen wapen met
een explosieve capaciteit om doelen diep onder de grond te vernietigen'
(diep ondergronds, net als bijvoorbeeld de Iraanse nucleaire faciliteiten!).
Deze bommen kosten 2,5 miljard dollar PER STUK, dit is overduidelijk bewijs,
als bewijs nog nodig is, dat elke oorlog een daad van oorlog tegen de armen
is, in de VS hebben ze geen geld voor openbare gezondheidszorg, maar hebben
ze schijnbaar onbeperkte fondsen om een van de armste volkeren in de wereld
met een bommentapijt te bestoken!

Droevig genoeg zouden we niet onze actie moeten plannen, maar onze reactie.

Handen af van het Iraanse regime??

Onze rol als anti-kapitalisten, anarchisten en internationalisten is
drievoudig. Onze eerste zorg is imperialistische ontwerpen voor Iran koste
wat het kost tegen te werken, en waar mogelijk sabotage, politiek of
anderszins, uit te voeren tegen het militair industrieel complex. Ten tweede
zouden we niet moeten vergeten de reactionaire aard van het Iraanse
theocratische regime aan te tonen en tenslotte zouden we praktische
solidariteit moeten aanbieden aan onderdrukte groepen in Iran, zoals
vakbondsleden, vrouwen, LGBTQ mensen en studenten.

Dit is niets revolutionairs en zou moeten worden opgenomen in het
openingshoofdstuk van "een handleiding voor anti-oorlog activiteit voor
domoren", droevig genoeg echter wordt de bovenstaande benadering betwist.
Niet in het minst binnen de anti-oorlog beweging hier in Groot Brittanie,
waarvan de Stop the War Coalition (StW) de uitdrukking is. StW houdt, net
als diens stroman meesters de Socialist Workers Party (SWP), alle kritiek op
het Iraanse regime tegen om "meer anti-oorlog te zijn". Zoals je ziet is het
volgens de SWP "logica" (bij gebrek aan een beter woord) het tonen van de
brutale aard van de Iraanse heersende klasse geloofwaardigheid geven aan de
pro-oorlog lobby. Het zou beter zijn het vertoog van degenen die binnen Iran
worden onderdrukt te negeren en de Iraanse theocratie als democratisch af te
schilderen; een poel van tolerantie of nog lachwekkender, als een baken van
anti-imperialistische activiteit!

Schandelijk genoeg stopt de StW niet bij een "zien geen kwaad, horen geen
kwaad" benadering ten aanzien van het Iraanse regime, in hun steun voor
groepen zoals Campaigns Against Sanctions and Military Intervention in Iran
(CASMII) werken ze eigenlijk samen met mensen die de Iraanse theocratie
openlijk verontschuldigen. Dit is de zelfde CASMII die bij de laatste
jaarlijkse conferentie van de StW (oktober 2007) enkele mythes over het
Iraanse regime probeerde te weerleggen. Een CASMII spreker genaamd Somaye
Zadeh ging naar het platform en begon te vertellen over hoe Iran niet was
zoals het wordt afgeschilderd, het is bijvoorbeeld niet tegen vrouwen, omdat
het het geboorteland is van een vrouwelijke nobel prijs winnares (wat dan
nog?) en homofobie in Iran ook niet zo zwart-wit zou liggen. Volgens Somaye
is het feit dat homoseksuelen in Iran worden vermoord vanwege de misdaad om
iemand van de zelfde sekse lief te hebben van weinig belang omdat het regime
sekse-verandering operaties toestaat ? je zou het niet kunnen verzinnen! StW
geeft ruimte aan iemand die denkt dat lesbische, homo en biseksuele mensen
gerustgesteld zouden moeten worden vanwege het feit dat als ze Iran bezoeken
ze in ieder geval van sekse kunnen veranderen als ze daar zijn! Het feit dat
deze vrouw zo"n warm applaus kreeg van SWP leden en hun net zo erge
stalinistische kennissen binnen StW toont aan hoe StW politiek het spoor
volledig bijster is.

Dit is niet slechts het klagen van een vervreemd geraakte anti-oorlog
activist; er zijn belangrijke conclusies te trekken uit de vormen van
inadequaat gedrag van de meerderheid van de groepen die de StW coalitie
vormen. Zulke de klasse overstijgende vormen van samenwerking tussen
socialisten, groenen en liberalen enz. zijn gedoemd te mislukken en zouden
door anarchistische communisten moeten worden gemeden. We weten dit omdat we
duidelijk kunnen zien wat met StW gebeurde, en hun duidelijke incompetentie
ten aanzien van een mogelijke, zelfs waarschijnlijke, nucleaire decimering
van Iran. Principiele politiek kan niet worden verwaterd, niet in de naam
van meer mensen aan het demonstreren krijgen en zeker niet in de naam van
het goedpraten van de politieke islam, Shia nationalisten of degenen die
geloven dat het Iraanse regime anti-imperialistisch is!

Iran ? de werkelijkheid

De Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad en zijn bondgenoten zijn geen
vrienden van de anti-oorlog beweging hier in Groot Brittanie. Het is onze
taak niet om de Iraanse nationale bourgeoisie te steunen, maar om het
Iraanse volk te steunen! Geconfronteerd met leugens van het bankroete links
hier in Groot Brittanie moeten we duidelijk zijn over wat onze doelen zijn.

Als degenen van links oproepen tot "een nederlaag van het imperialisme", of
een soortgelijke abstracte sound-bite, laten ze de vraag naar de aard van
deze nederlaag open. Wij als anarchistische communisten zijn hierover
expliciet duidelijk; het is niet voldoende op te roepen tot een nederlaag
van het imperialisme, omdat het imperialisme geen geisoleerd verschijnsel
is; het is hoe het kapitalisme werkt. Zoals een binnenlandse markt vereist
dat de staat contracten en een over het algemeen stabiele omgeving afdwingt,
vereist de wereldmarkt samenwerking tussen naties, als de markten van de
imperialistische machten worden bedreigd zien we de retoriek van "sancties",
"massavernietigingswapens" en "schurken staten" weer opduiken.

Gegeven dit alles moeten we proberen allianties op te bouwen met de enige
onafhankelijke kracht in het Midden Oosten die in staat is
anti-imperialistisch te zijn, de Iraanse arbeidersklasse. Alleen de Iraanse
arbeiders, verenigd met massale steun vanuit de bevolking, heeft een kans
zich met succes te verweren tegen de militaire macht van Amerika. We moeten
ook niet in de val trappen om te geloven dat de Iraanse heersende klasse
anti-imperialistisch is. Iran steunde niet alleen de oorlogen in Irak en
Afghanistan, maar ironisch genoeg heeft de oorlog in Irak geleid tot de
verkiezing van een pro-Iraanse regering die Iran tot een regionale
grootmacht heeft gemaakt, tot ergernis van Israel.

Iran is een land waar privatisering, neoliberale economie, verslechtering
van de basale arbeidersrechten de norm zijn. De inflatie bedraagt een
massieve 30% [Voetnoot een: zie het artikel "Sanctions hit workers, not
theocratic regime" - http://hopoi.org/articles.html] (dat is tien keer hoger
dan de nationale groei) en volgens de statistieken van de regering bedraagt
de armoede 20%, hoewel de reformistische factie van het Iraanse regime dit
armoede percentage veel hoger stelt, op 50%!

Iran is dus geen gemakkelijk land om te wonen als je bij de arbeidersklasse
hoort en het is pijnlijk duidelijk dat Iraanse arbeiders worden geplaatst in
een strijd tegen zowel hun eigen regering als degenen die van buitenaf een
regime verandering aan hen willen opleggen. Als meer bewijs nodig is dat de
Iraanse theocratie niet onze bondgenoot is hoeven we alleen te kijken naar
de repressie van sociale bewegingen die in heel Iran kan worden gevonden.
Van de arbeidersbeweging tot de feministische en studenten bewegingen zijn
er tekens dat regime verandering van onderop, door de arbeiders zelf een
echte mogelijkheid is en het is voor anti-oorlog activisten nooit
belangrijker geweest zich te laten horen en echte solidariteit te tonen met
deze onderdrukte groepen, als ze gevangen worden gezet, gebrutaliseerd en
gemarteld door het barbaarse regime.

Dat is waarom iedere poging het Iraanse regime af te schilderen als iets dat
het niet is bekend zou moeten worden gemaakt. Door het regime te steunen
doen deze zelfde liberalen, linkse mensen en pacifisten niets anders dan het
helpen van de staat in diens onderdrukking van de Iraanse arbeiders.

Perzische bom?

Veel van de retoriek van de pro-oorlog lobby en hun vrienden in de media
leent zichzelf tot de vraag hoe verschrikkelijk het zou zijn als Iran
nucleaire capaciteiten zou krijgen. Dit is omdat Iran dat een kernwapen zou
krijgen inderdaad iets is om de wenkbrauwen voor te fronsen, echter, de
meeste mensen zijn het er over eens dat Iran dit niet doet. Eigenlijk
suggereerde een CIA rapport in december 2007 dat Iran"s nucleaire wapens
programma, als het ooit zoiets had, al in 2002/3 werd stopgezet! Deze
verwerping van de gewoonlijke pro-oorlog argumenten kwam van de
imperialisten zelf en werd toegevoegd aan soortgelijke argumenten van
Israelische academici, officials van de Verenigde Naties, iedereen behalve
George Bush en zijn bondgenoten in zowel het Witte Huis als Westminster (met
natuurlijk de ultra-trotskistische groep de Alliance for Workers Liberty
(AWL) als uitzondering).

In feite weet iedereen met enige kennis van de Iraanse heersende elite dat
kernwapens niet in hun belang zijn, in ieder geval in de voorzienbare
toekomst. Dit is waarom ex-Iraans president Mohammad Khatami herhaaldelijk
mensen van de harde lijn bekritiseerde en opriep tot onderhandelingen tussen
de VS en Iran, en van alleen het gebruik van civiele kernenergie. Verder
kondigde de leider Ali Khamenei in 2005 een fatwa af tegen de ontwikkeling,
het voorraden vormen of het gebruik van kernwapens. In een theocratie zoals
Iran moet een fatwa van een ayatollah niet lichtelijk worden opgevat.

Echter, dit bewijs dat aantoont dat Iran niet bezig is kernwapens te krijgen
lijkt onopgemerkt te blijven voor de AWL. Hun nummer van "Solidarity" van 21
augustus merkte op dat 'de drijfveer van het Iraanse regime om kernwapens te
krijgen een drijfveer is om de macht te krijgen om massamoord toe te passen'
[Voetnoot twee:
http://www.workersliberty.org/story/2008/08/21/no-mullahs-bomb]. Niet alleen
negeert dit al het bewijs, maar het toont ook het volledige gebrek aan van
anti-oorlog geloofwaardigheid van groepen zoals de AWL, die lippendienst
blijven bewijzen aan wat eigenlijk een non-debat is.

Iran is een land dat onder strenge sancties staat. Het zou weinig minder dan
een wonder zijn als Iran gegeven zulke sancties kernwapens zou kunnen
ontwikkelen. Echter, dat is niet het punt. Waar we duidelijk over zouden
moeten zijn is dat de zogenaamde "nucleaire kwestie" hoog op de agenda staat
voor de media en bij degenen met imperialistische ontwerpen voor Iran, om
een specifieke reden. Het is ook geen toeval dat president Ahmadinejad de
zorgen van de VS/GB pro-oorlog lobby weerspiegelt door te weigeren
overduidelijk bewijs te leveren van Iran"s ware nucleaire ambities. Dit is
omdat deze "nucleaire kwestie" hysterie is van zowel de Amerikaanse als de
Iraanse heersende klasse; door Amerika om het slaan op hun oorlogsdrums te
verstevigen en door Iran om ernstige interne problemen toe te dekken en om
brutere onderdrukking van het Iraanse volk te rechtvaardigen.

Als er zo weinig bewijs is dat Iran kernwapens ontwikkelt zouden we moeten
aantonen dat dit "nucleaire debat" niets meer dan een facade is.

Al in oorlog?

Iets dat vaak over het hoofd wordt gezien is het feit dat de oorlog tegen
Iran al is begonnen. Zo"n dertig jaar geleden eigenlijk! Nee, Iran is niet
gebombardeerd door B52 bommenwerpers, noch hebben strategische aanvallen op
nucleaire faciliteiten plaatsgevonden ? maar je hoeft er geen illusie over
te hebben dat de Verenigde Staten en diens westerse imperialistische
bondgenoten al in oorlog met Iran zijn.

De geschiedenis leert ons dat sancties niet een vorm van onderhandeling of
compromis zijn die een oorlog onnodig maakt, maar dat het de eerste stap
naar oorlog is, een vorm van "zachte oorlog" zelfs. Terwijl de rijken en de
heersende klasse in Iran de middelen hebben om te ontsnappen aan sancties en
het geld hebben om hun effecten op te vangen, hebben de armen dit niet, dus
zijn ze gedwongen honger te lijden of te leven zonder noodzakelijke
producten die zijn geboycot.

De eerste sancties tegen Iran werden in 1979 ingesteld, in de tijd van de
islamitische revolutie (lees: contra-revolutie). Recentelijk echter, in een
poging om de hysterie over nucleaire capaciteiten verder op te voeren hebben
de VN drie series van verdergaande sancties aangenomen, die voornamelijk
proliferatie risico"s omvatten. In 2006 werd VN Resolutie 1737 (unaniem)
aangenomen, wat de tegoeden van individuen die in verband werden gebracht
met technologie die te maken kon hebben met nucleaire activiteiten bevroor,
voorraden van zulke technologie verbood en verdere beperkingen stelde op de
al gehinderde vrijheid van Iraniers om te reizen. Daarop volgde VN Resolutie
1747 (opnieuw, unaniem aangenomen) die alle Iraanse wapen exporten verbood
(maar natuurlijk niet importen, de VS vinden het nog steeds nodig dat die
markt stevig open blijft). Als laatste kwamen sancties die dit jaar in maart
werden doorgevoerd via VN Resolutie 1803, die verboden op reizen omvatte,
evenals een oproep aan staten om geen financiele steun aan Iran te geven.

We weten dat sancties de heersende klasse van een natie niet treffen, ze
treffen de mensen van de natie ? de arbeiders. Iraanse officials hebben hun
geld al grotendeels naar buiten Iran verplaatst, waardoor het financieel
achteruit is gegaan, en met instabiele politieke situaties die geen interne
of externe investering veilig stellen kan het voor de Iraanse arbeiders
alleen maar slechter worden.

Op zo"n moment moet iedere internationalist die serieus kan worden genomen
solidariteit met onderdrukte Iraanse vakbondsleden, anarchisten, LGBTQ
mensen, vrouwen en arbeiders tot hun voornaamste zorg maken. Echter, we
moeten ook erkennen dat onze voornaamste vijand in het eigen land zit,
aangezien het onze nationale bourgeoisie en diens imperialistische ambities
zijn die Iran tot een bloedbad zullen maken. We weten echter dat dit niet
samenwerking met de Iraanse heersende klasse kan betekenen, aangezien dit
zou betekenen dat je jezelf verbindt met een manifestatie van reactie en een
openlijk anti-arbeidersklasse machine.

Als anarchistische communisten hebben we een trotse geschiedenis van hevig
verzet tegen oorlog en principiële politiek. In het geval van Iran betekent
dit je verzetten tegen de oorlog tegen Iran, maar tegelijkertijd moeten we
onszelf niet bedriegen door te geloven dat we een alliantie met de Iraanse
heersende klasse kunnen vormen. Het imperialisme is altijd de grootste
vijand, maar het barbaarse theocratische regime in Iran zal altijd onze
vijand zijn.

We willen echte bevrijding voor het Iraanse volk en zetten ons dus in voor
regime verandering; maar dit moet van onderop komen; voor de enige
progressieve en volledig anti-imperialistische kracht in de regio, de
arbeidersklasse. Tegelijkertijd moeten we in zo"n tijd van oorlog expliciet
duidelijk zijn in onze oproepen om ons te verzetten tegen iedere poging door
Iraanse arbeiders om de staat te gebruiken voor hun voordeel, zoals in 1979
zo rampzalig bleek te zijn - dit, zo weten we, is een fatale tactiek.

Orig: (en) Britain, Anarchist Federation AF: Bread & Liberty - Iran: No to
War, no to Theocracy.
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e 
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl